เก้าโมงเช้า ช่วงคนแน่นของโรงอาหารที่สามยังไม่ผ่านพ้นไป
วันนี้ห้องอาหารหมายเลข 8 คึกคักยิ่งกว่าเมื่อวานตอนเที่ยงเสียอีก
ลูกค้าขาประจำกลุ่มที่เมื่อวานโดนตบหน้าด้วยความจริง รวมถึงลูกค้าใหม่ที่ถูกกระทู้ในเว็บบอร์ดดึงดูดมา ต่างพากันต่อแถวหน้าห้องอาหารยาวเหยียด
เกี๊ยวน้ำตัวอวบสีขาวถูกหย่อนลงในน้ำเดือด ก่อนตักขึ้นใส่ชาม น้ำมันพริกแดงที่ทำจากพริกเอ้อร์จิงเถียวระดับสี่ดาวชุดเช้านี้ถูกราดลงไป กลิ่นหอมของพริกที่ผ่านการปรุงสุกก็ลอยจากหน้าห้องอาหารเข้าไปทั่วโรงอาหาร
ในแถว มีนักศึกษาหลายคนที่กำลังจับจ้องเตาอย่างใจจดใจจ่อด้วยเหตุผลต่างกันไป
สาวหูหนานผมสั้นคนหนึ่งยืนต่อแถวอยู่กลางแถวกับเพื่อนร่วมห้อง เธอสูดจมูกฟุดฟิด แววตายังเจือความสงสัยอยู่หลายส่วน “เมื่อวานเธอลากฉันมาบอกว่าเกี๊ยวน้ำร้านนี้อร่อยจนต้องตะลึง แต่ฉันดูรูปแล้วก็แค่เกี๊ยวน้ำจืดๆ โรยต้นหอมไม่ใช่เหรอ คนหูหนานอย่างเรากินของที่ไม่มีพริกไม่ได้สักนิด ถ้าวันนี้ไม่ได้ยินว่ามีน้ำมันพริก ฉันไม่มาทนต่อแถวเสียเวลาแบบนี้หรอก”
เพื่อนร่วมห้องยิ้มอย่างมีเลศนัย “เดี๋ยวลองกินสักคำก็รู้เอง”
สิบนาทีต่อมา สาวหูหนานก็ถือเกี๊ยวน้ำที่ใส่น้ำมันพริกสูตรพิเศษเต็มช้อนพูนมานั่งลง
น้ำมันพริกสีแดงวาวใสลอยอยู่บนผิวน้ำซุป มีงาขาวแต่งแต้มอยู่ประปราย กลิ่นหอมของพริกที่ถูกปลุกขึ้นด้วยการราดน้ำมันถึงสามครั้งพุ่งตรงเข้าจมูก เธอกลืนน้ำลาย ก่อนคีบเกี๊ยวที่ชุ่มน้ำมันพริกขึ้นมากัด
“ซี๊ด—”
ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างแทบถลน
เดิมทีเธอคิดว่าน้ำมันพริกของโรงอาหารคงเป็นแค่พริกแห้งแช่น้ำมันแบบขอไปที จึงไม่ได้คาดหวังอะไรเลย แต่พอกินเข้าไปคำหนึ่ง ความหอมเผ็ดร้อนอันเข้มข้น ดุดัน และกลมกล่อมของพริกเอ้อร์จิงเถียวก็ผสานเข้ากับน้ำเนื้อหวานฉ่ำได้อย่างลงตัว ไม่เพียงไม่กลบกลิ่นหอมของเนื้อ กลับยิ่งขับรสอร่อยให้เด่นขึ้นเป็นเท่าตัว!
“แม่เจ้า...” สาวหูหนานเผ็ดจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก แต่มือที่คีบตะเกียบกลับเร็วเป็นเงา “น้ำมันพริกนี่ของจริงมาก! อร่อยกว่าร้านตรงปากตรอกบ้านเกิดฉันอีก! เจ้าของร้านใส่เวทมนตร์อะไรลงไปกันแน่?”