ตีห้าตรู่
จางซวี่ยืนอยู่ใต้หอพัก ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนกโดนลมพัด มือซ้ายถือถั่วเหลืองปั่นสองแก้วที่เพิ่งซื้อมา มือขวาชูโทรศัพท์ หน้าจอยังแสดงรายการนาฬิกาปลุกที่สั่นไม่หยุดเมื่อครู่
พอเห็นหลู่หยวนเดินลงมา เขาก็รีบพูดว่า “ท่านพ่อบุญธรรม ลูกมาแสดงความกตัญญูแล้ว คำแรกของเกี๊ยวน้ำมันพริกแดงต้องวิเศษอย่างที่นายคุยไว้แน่ ๆ ไม่งั้นวันนี้ฉันจะไปยึดอำนาจในครัวหลังร้าน!”
“วางใจได้ คำแรกเป็นของนายแน่นอน” หลู่หยวนหัวเราะพลางรับถั่วเหลืองปั่นมา
ยี่สิบกว่านาทีต่อมา ทั้งคู่ก็มาถึงตลาดค้าส่งสินค้าเกษตรและของกินเมืองเหนือ
ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง แต่ในตลาดกลับคึกคักจอแจไปทั่ว เสียงแตรรถสามล้อปะปนกับเสียงต่อรองราคาดังระงม
หลู่หยวนพาจางซวี่ตรงไปยังแผงบีสิบเจ็ดในโซนพริกสด
เพิ่งเดินไปถึง ก็ได้ยินเสียงโต้เถียงกันอย่างดุเดือด
“เหล่าหลี่ ของแห้งที่โดนยกเลิกออร์เดอร์มีแค่สิบเจ็ดสิบแปดชั่ง ยังจะขายเป็นสินค้าชั้นเลิศทั้งล็อตอีกหรือ? ชั่งละ 10 หยวน ฉันเหมาหมด! ไม่งั้นของกระจุกกระจิกแค่นี้ ร้านใหญ่ก็ขี้เกียจวิ่งมา ร้านเล็กก็เห็นว่าแพง นายก็เก็บไว้รอไปเรื่อย ๆ เถอะ!”
พนักงานจัดซื้อของร้านอาหารคนหนึ่งสวมหมวกแก๊ป ชี้ไปยังเข่งไม้ไผ่ใบใหญ่หลายใบที่วางอยู่บนพื้น น้ำเสียงแสดงท่าทีวางอำนาจเต็มที่
เจ้าของแผงเหล่าหลี่หน้าเขียวคล้ำ “ชั่งละ 10 หยวนไม่ได้เด็ดขาด! นี่คือพริกเอ้อร์จิงเถียวรุ่นแรกของฤดูกาลที่หัวหน้าเชฟจิ่นเยี่ยนโหลวเลือกเองกับมือ ตากแดดมาครบเจ็ดวัน ถ้าเมื่อคืนพวกเขาไม่เปลี่ยนเมนู ของดีแบบนี้จะหลุดมาขายปลีกหรือ?”
พนักงานจัดซื้อหัวเราะเยาะ “นั่นมันราคาของจิ่นเยี่ยนโหลว ที่นี่คือตลาดค้าส่ง มีแค่สิบกว่าชั่ง ร้านใหญ่ก็เห็นว่าน้อยเกินไปไม่อยากวิ่งมา ส่วนร้านเล็กก็ไม่กล้าใช้ นอกจากฉันแล้ว นายจะขายให้ใคร?”
จางซวี่ดึงชายเสื้อหลู่หยวนเบา ๆ แล้วพึมพำเสียงกระซิบ “จิ่นเยี่ยนโหลวเหรอ? นั่นไม่ใช่ร้านอาหารเสฉวนหรูที่ติดอันดับต้น ๆ ของเมืองหรือไง? ตาแก่นี่โม้หรือเปล่า ของพิเศษจากร้านหรูจะมากองอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
หลู่หยวนไม่พูดอะไร สายตาเลยผ่านคนทั้งสองไปหยุดอยู่ที่ถุงพริกแห้ง
ตัวพริกเรียวยาว สีแดงสม่ำเสมอ ผิวแห้งแต่ไม่กรอบจนเกินไป เขาหยิบขึ้นมาหนึ่งเม็ดแล้วหักเบา ๆ เสียงแตกดังกร๊อบ เมล็ดพริกมีกลิ่นหอมคล้ายถั่วที่ตากแดดจนแห้งสนิท
เปิดตาแห่งความจริง
【พริกเอ้อร์จิงเถียวตากแห้งรุ่นแรกของฤดูกาล (รุ่นพิเศษสำหรับจิ่นเยี่ยนโหลว)】
【คุณภาพ: สี่ดาว (ชั้นเลิศ)】
【สภาพ: ตากแดดทั่วถึง ความชื้นสม่ำเสมอ ไม่มีรอยแมลงกัด ความชื้นย้อนกลับ หรือจุดรา】
【คำแนะนำ: ราคาขายปลีกเฉลี่ยของพริกแห้งคุณภาพนี้อยู่ที่ประมาณ 28 ถึง 32 หยวนต่อชั่ง】
นี่แหละ! ข้อมูลตรงกันทุกอย่าง
“12 หยวน”
หลู่หยวนก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วพูดแทรกพนักงานจัดซื้อที่กำลังกดราคา “ของล็อตนี้ ฉันเหมาทั้งหมด”
เหล่าหลี่กับพนักงานจัดซื้อหมวกแก๊ปชะงักไปพร้อมกัน
พนักงานจัดซื้อหันมามองหลู่หยวนตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหัวเราะเยาะ “พ่อหนุ่ม ไม่เคยเปิดร้านอาหารสินะ? พริกแห้งชั้นเลิศสิบกว่าชั่ง ร้านเล็กใช้ตั้งนานกว่าจะหมด อย่าใจร้อนซื้อกลับไปแล้วปล่อยให้ชื้นขึ้นราล่ะ”
หลู่หยวนไม่สนใจเขา หันไปถามเจ้าของแผงตรง ๆ “ชั่งละ 12 หยวน ชั่งแล้วจ่ายเงินเดี๋ยวนี้ ตกลงไหม?”
“ตกลง!” เหล่าหลี่กลัวหลู่หยวนจะเปลี่ยนใจ จึงปัดพนักงานจัดซื้อออกไป แล้วรีบยกพริกแห้งขึ้นเครื่องชั่งดิจิทัล
ชั่งได้สิบแปดชั่งสี่เหลี่ยง
เหล่าหลี่โบกมือ “ปัดเศษให้เลย 220 หยวน! พ่อหนุ่ม วันนี้อาช่วยไว้มาก งั้นงาขาวล็อตใหม่ของปีนี้ถุงนี้อาให้ไปด้วย!”
สแกนจ่ายเงินเรียบร้อย
พนักงานจัดซื้อหมวกแก๊ปเห็นหลู่หยวนคว้าของชั้นเลิศล็อตนี้ไปได้โดยไม่แม้แต่จะลังเล ก็เพิ่งนึกขึ้นได้แล้วก้มลงพลิกดูพริกในเข่งใบล่างสุด พอเห็นสีสันสมบูรณ์แบบกับเนื้อพริกแน่นเต็มเม็ด ก็เสียใจจนแทบอยากกัดลิ้นตัวเอง สีหน้าคล้ำเขียวจนแทบดำ
เดิมทีเขาตั้งใจจะกดราคาเพื่อฉวยโอกาสซื้อของดีราคาถูก แต่กลับถูกคนอื่นตัดหน้าไปต่อหน้าต่อตา!
มองแผ่นหลังของพนักงานจัดซื้อที่เดินจากไปอย่างหงุดหงิด จางซวี่ก็ลดเสียงลงถาม “หลู่ นายได้ของถูกจริง ๆ ใช่ไหม?”
หลู่หยวนยกมุมปาก “กำไรเน้น ๆ”
พริกแห้งชั้นเลิศระดับสี่ดาว ได้มาในราคาไม่ถึงครึ่งของราคาขายปลีก นี่แหละความสุขของการมีตัวช่วยโกงเวลาซื้อของ
แต่พอหายสะใจก็ต้องเผชิญปัญหาชวนกระอักกระอ่วนในชีวิตจริง
จางซวี่มองพริกแห้ง แล้วมองน้ำมันเมล็ดเรพซีด แป้ง และกล่องวัสดุสิ้นเปลืองหลายกล่องที่หลู่หยวนแวะซื้อเพิ่ม ก่อนจะเงียบไป “ท่านพ่อบุญธรรม ของเต็มรถขนาดนี้...เราสองคนจะขนกลับมหาวิทยาลัยยังไง?”
หลู่หยวนชะงักไปเหมือนกัน เขามัวแต่แย่งซื้อของจนลืมคิดเรื่องขนส่ง
“นักศึกษามหาวิทยาลัยไม่ได้เอารถมาสินะ?” เหล่าหลี่เก็บเงินเรียบร้อยแล้วก็ยิ้มแฉ่งขึ้นคร่อมรถสามล้อไฟฟ้าขนของที่จอดอยู่หลังแผง “พอดีจิ่นเยี่ยนโหลวยกเลิกออร์เดอร์ วันนี้ฉันเลยเลิกงานเร็ว พวกเธออยู่โรงอาหารที่สามของมหาวิทยาลัยสู่ตูใช่ไหม? ขึ้นมาเลย เดี๋ยวอาขนไปส่งให้ ถือว่าได้ลูกค้าประจำเพิ่ม!”
ดวงตาจางซวี่พลันสว่างวาบ แทบจะก้มกราบตรงนั้นเลย “อา ท่านเป็นพระโพธิสัตว์มาโปรดแท้ ๆ!”
พริกแห้ง น้ำมันเมล็ดเรพซีด และกล่องวัสดุสิ้นเปลืองหลายกล่องถูกกองไว้ท้ายรถ จางซวี่เบียดตัวอยู่ตรงมุมด้วยท่าทางน่าสงสาร รถสามล้อไฟฟ้าส่งเสียงหึ่ง ๆ แล้วค่อย ๆ โยกออกจากตลาดไป
สายลมเย็นยามเช้าพัดลอดคอเสื้อเข้ามา จางซวี่กอดเข่งพริกไว้พลางทำหน้าเหมือนคนผ่านโลกมาอย่างโชกโชน
“หลู่เอ๊ย พอรวยแล้วซื้อรถเป็นอย่างแรกเลยนะ ยังไงนายก็เป็นเจ้าของร้านที่ขายได้วันละ 1,500 หยวน จะมานั่งท้ายรถสามล้อทุกวันได้ยังไง”
หลู่หยวนนั่งอยู่ด้านหน้า ฟังเสียงมอเตอร์พลางคิดคำนวณอย่างจริงจังในใจ
เมื่อกิจการของห้องอาหารหมายเลข 8 คึกคักขึ้นเรื่อย ๆ ต่อไปก็ต้องซื้อเนื้อ ผัก และเครื่องปรุงวันละหลายร้อยชั่งเป็นปกติ คงหวังพึ่งโชคให้คนอื่นขับรถมาส่งทุกวันไม่ได้
มองถนนตลาดเช้าที่เคลื่อนผ่านตรงหน้า หลู่หยวนตั้งเป้าหมายเล็ก ๆ ไว้ในใจทันที
หนึ่งสัปดาห์
ภายในหนึ่งสัปดาห์ จะเอาเงินที่หามาได้ไปซื้อรถสามล้อไฟฟ้าคันเล็กไว้ขนของให้ห้องอาหารหมายเลข 8 เป็นของตัวเอง! ขอแค่บรรทุกของได้และทนทานก็พอ ความรู้สึกที่ได้ค่อย ๆ ต่อเติมอาณาจักรค้าขายให้สมบูรณ์ทีละนิดกลับทำให้สบายใจอย่างยิ่ง
ก่อนเจ็ดโมง ทั้งสองก็กลับมาถึงครัวหลังโรงอาหารที่สาม
จางซวี่ง่วงจนทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ส่วนหลู่หยวนเริ่มจัดการพริกเอ้อร์จิงเถียวชั้นเลิศล็อตนี้อย่างคล่องแคล่ว
การทำน้ำมันพริกแดงมีเคล็ดลับสำคัญที่คนกินทั่วไปไม่มีทางรู้ซ่อนอยู่
หลู่หยวนหักพริกแห้งออกเพื่อตรวจดูด้านในก่อน จากนั้นใช้ผ้าฝ้ายสะอาดเช็ดฝุ่นออก พริกแห้งห้ามโดนน้ำ ไม่อย่างนั้นจะชื้นขึ้นมา แล้วจึงนำไปคั่วด้วยไฟอ่อน รอให้ผิวพริกกรอบเล็กน้อยและกลิ่นหอมคล้ายถั่วจากเมล็ดพริกลอยขึ้นมา ก็ยกออกจากเตาแล้วเกลี่ยให้เย็นทันที ก่อนแบ่งเป็นสองส่วน
ส่วนหนึ่งบดหยาบโดยเก็บเปลือกไว้ ใช้เพิ่มกลิ่นหอม อีกส่วนบดละเอียดเป็นผง ใช้เพิ่มสีสัน
นำทั้งสองส่วนผสมกันในอ่างสเตนเลสทรงลึกตามสัดส่วนทองคำ
“หลู่ น้ำมันร้อนแล้วเทลงไปเลยไหม?” จางซวี่ได้กลิ่นหอมของพริกคั่วแล้วก็หายง่วง เดินเข้ามาดูใกล้ ๆ
“เทลงไปเลยพริกก็ไหม้ทันที เหลือแต่รสขม ไม่เหลืออะไรแล้ว”
หลู่หยวนหยิบเหล้าขาวดีกรีสูงถ้วยเล็กออกมา ผสมกับน้ำต้นหอมขิงที่แช่เตรียมไว้ก่อนหน้าเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ สะบัดใส่พริกป่นแห้ง พลางใช้มือคลุกเบา ๆ ให้เข้ากันจนชื้นขึ้นนิดหน่อย
“นี่เรียกว่า ‘พรมน้ำให้พริกชุ่ม’ พอมีความชื้นอยู่บ้าง เดี๋ยวตอนเทน้ำมันร้อนลงไป ต่อให้อุณหภูมิสูงแค่ไหนก็ช่วยไม่ให้พริกไหม้ได้ อีกอย่าง พอแอลกอฮอล์โดนความร้อนก็จะระเหยทันที ช่วยดึงกลิ่นหอมลึกที่สุดของพริกเอ้อร์จิงเถียวชั้นเลิศล็อตนี้ออกมาได้หมดจด”
เทน้ำมันเมล็ดเรพซีดลงหม้อ ใส่ต้นหอมใหญ่ ขิงแก่ หอมหัวใหญ่ และรากผักชีลงไปเคี่ยว พอทอดเครื่องหอมจนแห้งแล้วตักออก จากนั้นเร่งอุณหภูมิน้ำมันต่อจนมีควันสีจางลอยขึ้น เพื่อกำจัดกลิ่นดิบของน้ำมันเมล็ดเรพซีดให้หมด
ปิดไฟแล้วพักให้อุณหภูมิลดลง
ถึงเวลางานฝีมือของจริงแล้ว
น้ำมันร้อนช้อนแรก อุณหภูมิประมาณเจ็ดส่วน
หลู่หยวนสะบัดข้อมือ เทน้ำมันร้อนลงบนพริกบดหยาบได้อย่างแม่นยำ
“ฉ่า—!”
พอน้ำมันร้อนสัมผัสพริกบดหยาบ พริกก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที กลิ่นหอมเข้มข้นของพริกสุกแผ่เต็มครัวหลังร้าน จางซวี่สะดุ้งเพราะกลิ่นหอมแล้วกลืนน้ำลายดังเอื๊อก
“เทรอบแรก กระตุ้นกลิ่นหอม”
รอให้อุณหภูมิน้ำมันลดลงเหลือประมาณห้าส่วน
น้ำมันร้อนช้อนที่สองถูกราดลงไป โดยเทใส่พริกป่นละเอียด
น้ำมันเมล็ดเรพซีดที่เดิมใสกระจ่างถูกย้อมให้เป็นสีแดงน่ากินทันที สีแดงสดใสเป็นประกาย
“รอบที่สอง เพิ่มสี”
สุดท้าย รอให้อุณหภูมิน้ำมันลดเหลือประมาณสามส่วน
หลู่หยวนนำงาขาวที่เหล่าหลี่ให้มาคั่วด้วยไฟอ่อนจนเป็นสีเหลืองอ่อน พอเมล็ดงาเริ่มส่งเสียงเป๊าะแป๊ะเบา ๆ ก็โรยลงในอ่าง แล้วราดน้ำมันอุ่นช้อนสุดท้ายลงไป
“รอบที่สาม เก็บกลิ่นหอม”
น้ำมันพริกแดงสูตรพิเศษระดับสี่ดาวหนึ่งอ่างเป็นอันเสร็จสมบูรณ์
สีแดงสดใสและใสกระจ่าง กลิ่นหอมแปลกเฉพาะตัวโชยเข้าจมูก ความหอมมันของงาผสานกับรสเผ็ดสดของพริกเอ้อร์จิงเถียวได้อย่างลงตัว
หลู่หยวนใช้หม้อเล็กต้มเกี๊ยวน้ำสิบกว่าลูก ตักใส่ชาม แล้วตักน้ำมันพริกแดงใหม่ที่เพิ่งทำเสร็จหนึ่งช้อนเต็ม ราดน้ำมันกับงาลงบนเกี๊ยวสีขาวอวบ ก่อนยื่นให้จางซวี่
จางซวี่คีบลูกแรกขึ้นมาอย่างอดใจไม่ไหว ไม่ทันเป่าให้เย็นก็ยัดเข้าปากทันที
“ซี้ดฮ่า—!”
ความเผ็ดตามมาช้ากว่ารสอื่นอยู่ครึ่งจังหวะ ไม่แสบฉุน แต่เข้มข้นกลมกล่อม ปลายจมูกของเขามีเหงื่อผุดบาง ๆ ทว่าดวงตากลับเบิกกว้าง
“เชี่ย! หลู่! นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว!”
กลิ่นหอมของพริกชั้นเลิศไม่ได้กลบรสหวานสดของไส้เนื้อเลยสักนิด กลับผสานกันจนเกิดเป็นรสชาติหลายชั้นที่ไร้เทียมทาน ความสดหอมกับความเผ็ดร้อนตีกันอยู่ในปาก ยิ่งเคี้ยวยิ่งหยุดไม่ได้!
ในเวลาเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนใสกังวานของระบบก็ดังขึ้น
【ติ๊ง! ภารกิจดำเนินกิจการระยะใหม่: ลูกค้ากลับมาซื้อซ้ำ】
【เงื่อนไขภารกิจ: ต้องมีลูกค้าที่เคยซื้ออาหารจากห้องอาหารหมายเลข 8 กลับมาซื้อซ้ำด้วยความสมัครใจครบ 100 คน】
【รางวัลภารกิจ: สุ่มทักษะการทำน้ำแกงชั้นเลิศระดับสี่ดาว 1 ครั้ง】
หลู่หยวนเช็ดมือ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดวีแชตของเซี่ยชูถัง
เวลาเจ็ดโมงห้านาที
【เปิดร้านแล้ว】
【วันนี้ทำน้ำมันพริกแดงชั้นเลิศด้วย】
……
ขณะเดียวกัน ในหอพักหญิงของมหาวิทยาลัย
ผ้าม่านกันแสงปิดสนิท เครื่องปรับอากาศพ่นลมเย็นสบาย
เซี่ยชูถังขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบาง ๆ จนดูเหมือนดักแด้ตัวน้อยนุ่มนิ่ม
โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนสั่นหึ่งสองครั้ง หน้าจอสว่างขึ้นเล็กน้อย
มีเสียงครางงึมงำดังมาจากใต้ผ้าห่ม ขาเรียวขาวนวลข้างหนึ่งยื่นพ้นขอบผ้าห่มออกมาอย่างไม่เต็มใจ เท้าเล็กขาวเนียนคู่นั้นถูไปมาบนผ้าปูที่นอนนุ่ม ๆ อย่างหงุดหงิด นิ้วเท้าอวบกลมขยับงออยู่สองครั้งราวกับกำลังประท้วงเสียงที่มารบกวนความฝันอย่างเต็มที่
เธอไม่แม้แต่จะลืมตา มือเล็กข้างหนึ่งยื่นออกมาจากใต้ผ้าห่ม คลำไปทั่วข้างหมอนอย่างสะเปะสะปะ ก่อนจะปัดโทรศัพท์ให้กระเด็นไปมุมเตียงอย่างแรง
จากนั้นเธอก็พลิกตัว เตะขาเบา ๆ แล้วหลับต่อ แก้มน้อย ๆ แดงระเรื่อ ไม่รับรู้สิ่งใดทั้งสิ้น
ส่วนเรื่องที่เมื่อคืนหลังเพิ่มหลู่หยวนเป็นเพื่อนในวีแชต เธอเคยรับปากอย่างหนักแน่นว่าจะกินน้ำมันพริกแดงเป็นคนแรกน่ะหรือ?
เธอกินมันลงท้องไปพร้อมกับเทพแห่งความฝันตั้งนานแล้ว
เจ็ดโมงสิบ ห้องอาหารหมายเลข 8 เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ
ชายใส่แว่นที่เมื่อวานกินไปสองชาม ราวกับมาตั้งเต็นท์รออยู่หน้าทางเข้าโรงอาหาร เขาพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก
พอได้ยินว่าวันนี้มีน้ำมันพริกแดงสูตรใหม่ให้เติมฟรี เขาก็ไม่ลังเลเลย ขอให้หลู่หยวนเติมให้ช้อนใหญ่
คำแรกที่เข้าปาก “ซี้ด—”
แว่นของชายหนุ่มเป็นฝ้าขาวขึ้นมาทันที ทว่าดวงตาหลังเลนส์กลับเปล่งประกายเขียววาวราวกับหมาป่า
เขาไม่มีเวลาสนใจคำที่สองด้วยซ้ำ รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพระยะใกล้เกี๊ยวที่เคลือบน้ำมันพริกแดง แล้วโพสต์ลงเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยทันที
《ช็อก! ห้องอาหารหมายเลข 8 อัปเดตอีกแล้ว! น้ำมันพริกแดงสูตรใหม่ให้ฟรี กลิ่นหอมชั้นเลิศ สุดยอดเกินไป!》
【เนื้อหา: เมื่อวานล้างไอดีเริ่มใหม่ วันนี้เถ้าแก่ปล่อยอัปเดตใหญ่เป็นน้ำมันพริกแดงแล้ว ไม่พูดมากละ น้ำมันพริกนี่หอมจนหนังหัวชา ฉันจะกินข้าวให้เต็มที่แล้ว!】
พอโพสต์ถูกเผยแพร่ออกไป นักศึกษาที่เมื่อวานเคยกินต่างทยอยกลับมาแสดงความคิดเห็น ข้อความไหลขึ้นหน้าจออย่างรวดเร็ว
“โห กลิ่นหอมของพริกนี่สุดยอดจริง ๆ! ทั้งเผ็ดทั้งหอมสด!” นักศึกษาหญิงสำเนียงหูหนานกินจนเหงื่อท่วมศีรษะ ก่อนหันไปส่งข้อความเสียงเรียกเพื่อนในกลุ่มหอพักให้มาเดี๋ยวนี้
ตัวเลขระบบตรงหน้าหลู่หยวนเริ่มขยับไม่หยุด
【ลูกค้ากลับมาซื้อซ้ำ: 5/100】
【ลูกค้ากลับมาซื้อซ้ำ: 12/100】
【ลูกค้ากลับมาซื้อซ้ำ: 19/100】……
จนกระทั่งแปดโมงสี่สิบนาที
เซี่ยชูถังในหอพักหญิงเพิ่งถูกแสงแดดจ้าที่ลอดเข้ามาหลังเพื่อนร่วมห้องเปิดม่านเตียงปลุกให้ตื่น
เธอขยี้ตางัวเงียแล้วควานหาโทรศัพท์ที่เย็นเฉียบอยู่ตรงมุมเตียง
หน้าจอสว่างขึ้น
【เปิดร้านแล้ว วันนี้ทำน้ำมันพริกแดงชั้นเลิศด้วย】
เวลา: เจ็ดโมงห้านาที
เซี่ยชูถังนิ่งค้างไปสองวินาที ก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที ผมยาวยุ่งเหยิงจากการนอน
เธอมองเวลาแล้วใช้มือปิดแก้มน้อย ๆ ที่ร้อนผ่าวขึ้นอย่างรวดเร็ว
แย่แล้ว แย่แล้ว! เมื่อวานใครกันนะที่พูดเต็มปากเต็มคำว่าวันนี้จะตื่นเช้ามากินเป็นคนแรก?!
เธอรีบพิมพ์แก้ตัว【เพิ่งเห็นข้อความ!】
คิดแล้วก็รู้สึกว่าไม่เข้าท่า ดูเสียหน้าเกินไป เหมือนตัวเองเป็นหมู รีบกดยกเลิกข้อความทันที
มือเล็กพิมพ์แก้ใหม่อย่างรวดเร็ว แล้วตอบด้วยท่าทีเชิด ๆ ว่า【เมื่อกี้ติดธุระนิดหน่อย ไม่ได้ดูโทรศัพท์】
หลู่หยวนตอบกลับทันที【อืม】
แค่คำเดียว แต่เหมือนแฝงความรู้ทันและหยอกล้อไว้เต็มเปี่ยม แค่มองผ่านหน้าจอก็เห็นสีหน้าที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของเขาแล้ว
เซี่ยชูถังแพ้ทางทันที กัดริมฝีปากแดงอวบอิ่มด้วยความโมโห แล้วกระทืบเท้าขาวน้อยลงบนเตียงสองครั้ง “อืมอะไรเล่า! ฉันแค่ตื่นสายแล้วมันยังไง!”
สิบนาทีต่อมา เธอล้างหน้าอย่างลวก ๆ รวบผมหางม้าสูง ไม่ทันแต่งหน้าก็สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวแล้ววิ่งสุดแรงไปยังโรงอาหารที่สาม
ตอนมาถึงห้องอาหารหมายเลข 8 เธอยังหอบเบา ๆ อยู่
หลู่หยวนเงยหน้าขึ้น ระหว่างต้มเกี๊ยวน้ำก็เหลือบมองเธอด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “มาแล้วเหรอ? ติดธุระกะทันหัน หมายถึงยุ่งอยู่กับการนอนในผ้าห่มหรือเปล่า?”
หน้าเซี่ยชูถังแดงก่ำทันที เธอเชิดคางขาวราวหิมะขึ้น ดื้อดึงไม่ยอมรับ “รู้ได้ยังไง! ฉัน...ฉันตื่นตั้งนานแล้ว แค่นอนคิดเรื่องชีวิตอยู่บนเตียง!”
“อ้อ คิดเรื่องชีวิตสินะ”
หลู่หยวนไม่ซักไซ้ต่อ “จะเติมน้ำมันพริกแดงไหม?”
“เติม! เติมให้เยอะ ๆ เลย เผ็ดตายไปเลยก็ช่าง!” เธอตอบพลางจ่ายเงินด้วยการสแกนอย่างฮึดฮัด
ไม่นาน เซี่ยจื่ออางพี่ชายของเธอก็เดินตามกลิ่นมา
เมื่อเห็นเกี๊ยวน้ำสีแดงฉานหอมฟุ้งตรงหน้าน้องสาว ตอนแรกเขายังตั้งท่าจะสั่งสอนในฐานะพี่ชายว่าอย่ากินเผ็ดเกินไป แต่สุดท้ายก็ห้ามใจไม่ไหว อาศัยข้ออ้างว่าเป็น “การตรวจสอบคุณภาพ” ชิมไปคำหนึ่ง แล้วรีบหันไปหยิบโทรศัพท์ทันที
“เถ้าแก่ เอามาชามหนึ่ง! ขอใส่น้ำมันพริกแดงเยอะ ๆ วันนี้ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าอะไรทำให้หมูขี้เกียจอย่างเธอตื่นเองตอนแปดโมงกว่าได้!”
“เซี่ยจื่ออาง! คืนมา! อย่าแอบกินของฉันนะ!”
มองพี่น้องสองคนก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย เผ็ดจนต้องสูดปากแต่ก็ยังไม่วายหาเรื่องกัน หลู่หยวนได้แต่หัวเราะแล้วส่ายหน้า
เขากวาดตามองเข่งผักเปล่าหลายใบที่กองอยู่ตรงมุมห้องครัวหลังร้าน แล้วมองแถวลูกค้าที่ยาวเหยียดขึ้นมาอีกครั้งด้านนอก ซึ่งมีคนคุ้นหน้าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
【ลูกค้ากลับมาซื้อซ้ำ: 28/100】
ความคืบหน้ารวดเร็วมาก
ดูท่าภารกิจลูกค้ากลับมาซื้อซ้ำ 100 คนจะสำเร็จได้ภายในวันนี้เลย