“เมื่อกี้ฉันเดินมาเห็นเธอพอดี”
ซูเจียวเอื้อมมือไปรับซี่โครงหมูที่เจ้าของร้านยื่นให้ แต่พ่อซูกลับคว้าไปเสียก่อน แล้วโยนลงตะกร้าหลังอย่างแม่นยำ ก่อนจะคอยคุ้มกันลูกสาวพาออกไปอย่างรวดเร็ว
“ทำไมกลับมาเร็วจัง?”
พ่อซูถามเสียงดังฟังชัด “ฉันยังนึกว่าเธอจะถึงบ้านตอนกลางคืนเสียอีก ตอนนั้นจะได้ให้แม่เธอนึ่งซี่โครงหมูให้กิน”
“ดีจังเลยค่ะ หนูชอบอาหารฝีมือแม่ที่สุด อยู่ข้างนอกอยากกินก็ไม่มีให้กิน”
ซูเจียวตอบพลางถามว่า “พ่อคะ ยังมีอะไรต้องซื้ออีกไหม?”
“ไม่มีแล้ว ๆ กระเป๋าเดินทางของหนูล่ะ? พ่อจะไปหามอเตอร์ไซค์มาส่งหนูกลับบ้านก่อน”
“ไม่ต้องค่ะ หนูขับรถกลับมา”
“อะไรนะ?”
“หนูบอกว่าขับรถกลับมาค่ะ”
พ่อซู: ……
ถนนใหญ่เสียงดังไปหน่อย หูเขาคงไม่ค่อยดีแล้วสินะ
เขายกมือแคะหู “รถของหนูอยู่ไหนล่ะ?”
พูดจบ เขาก็เห็นซูเจียวเปิดท้ายรถสีดำคันหนึ่ง ตัวรถมีเส้นสายโฉบเฉี่ยวสง่างาม มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่รถราคาถูก “พ่อคะ เอาตะกร้าวางไว้ข้างหลังเลยค่ะ หนูขับพ่อกลับบ้านเอง”
พระเจ้า!
ลูกสาวฉันร่ำรวยขึ้นมาจริง ๆ แล้ว!
พ่อซูยิ้มจนเห็นฟัน รีบยกตะกร้าใบใหญ่ขึ้นวางตะแคงแล้วสอดเข้าไปในท้ายรถที่กว้างขวาง ก่อนจะยืนตบกางเกงหน้าประตูรถ แล้วค่อยขึ้นไปนั่ง
“นี่รถของหนูจริง ๆ เหรอ?”
แม้รถจะสตาร์ตแล้ว พ่อซูก็ยังไม่ค่อยอยากเชื่อ
“จริงสิคะ”
ซูเจียวเปิดขวดน้ำส่งให้เขา “หนูไม่ได้บอกพ่อกับแม่ไปแล้วเหรอคะว่าตอนนี้หนูมีเงินแล้ว? พ่อชอบไหมคะ ถ้าชอบหนูซื้อให้พ่ออีกคันก็ได้”
“ไม่ ๆ ไม่เอาหรอก”
พ่อซูส่ายหน้ารัว ๆ “ฉันขับรถไม่เป็น อย่าเอาเงินไปทิ้งเปล่า ๆ เลย หนูอยู่ข้างนอก มีรถขับถึงจะดูมีหน้ามีตา”