หมู่บ้านนี้เดิมทีชื่อ “หมู่บ้านซู”
แม้ภายหลังจะเปลี่ยนชื่อไปแล้ว แต่ดูจากชื่อเดิมก็รู้ได้ว่าเป็นถิ่นฐานของตระกูลใหญ่
คนทั้งหมู่บ้านตั้งแต่คนแก่ยันเด็ก แทบทุกคนล้วนเป็นญาติกัน
ด้วยวัยและลำดับอาวุโสของซูเจียว ไม่ว่าเธอจะเก่งกาจแค่ไหนเมื่ออยู่ข้างนอก พอกลับเข้าหมู่บ้านก็ต้องไล่เรียกทีละคนว่า “ลุง ตา ป้า อา” …
ชายชราที่อยู่นอกบ้านเป็นพี่น้องกับปู่ของซูเจียว และเป็นคนที่สามในบรรดาพี่น้อง
ข้างหลังเขายังมีคนตามมาอีกหลายคน
“ลุงสอง ป้าสอง พี่เขยใหญ่… ไม่ต้องเกรงใจ เชิญเข้ามานั่งกันก่อนค่ะ พี่ลี่ไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือน หล่อขึ้นเยอะเลยนะคะ น้องชายลูกพี่ลูกน้องก็มาด้วย ทำไมถึงมากันพร้อมหน้าแบบนี้ล่ะคะ”
ซูเจียวมองใบหน้าคุ้นเคยเหล่านั้น แล้วทักทายทุกคนทีละคน
“ก็เพิ่งกลับมาจากไปทำงานข้างนอกน่ะ”
คุณปู่สามรับคำพร้อมโบกมือ “ไม่ต้องนั่งหรอก ฉันต้องรีบกลับแล้ว ตอนนี้เจียวเจียวเก่งขึ้นมากเลยนะ ถึงกับสร้างบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ให้ครอบครัวได้ ต่อไปพ่อแม่ของเธอก็จะได้อยู่อย่างสุขสบายแล้ว”
“นั่นสิคะ หนูหาเงินก็เพราะอยากให้พวกท่านสบายขึ้นนี่แหละค่ะ”
ซูเจียวตอบอย่างมีมารยาท ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“เจียวเจียว รถคันนั้นเป็นของเธอเหรอ” ลุงสองถาม
“ใช่ค่ะ”
“คงไม่ถูกสินะ”
“ก็ไม่เท่าไรค่ะ หลัก ๆ คือรถคันใหญ่ ช่วงล่างสูง ขับสะดวกดีค่ะ”
ป้าสองที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถามขึ้นอีกว่า “คราวนี้กลับมา ไม่พาพ่อแม่เธอออกไปเที่ยวหน่อยหรือ”
“ต้องเป็นป้าสองนี่แหละค่ะที่เข้าใจหนูที่สุด”
ซูเจียวพยักหน้า “หนูก็กำลังคิดจะพาพวกท่านออกไปเที่ยวสักรอบพอดี แต่แม่เป็นห่วงว่าไก่ที่บ้านจะไม่มีคนให้อาหารค่ะ”