กู้เจียซินคนนี้ ดูจากข้อมูลแล้วเป็นตัวผลาญทรัพย์ตัวจริงเสียงจริง!
แต่ละวันใช้เงินราวกับสายน้ำไหล
ประตูสู่สองภพต้องอาศัยให้คนอีกฝ่ายใช้เงินเพื่อสะสมพลังงาน ที่เลือกกู้เจียซินเป็นโฮสต์ ก็ต้องเพราะเห็นว่าเธอใช้เงินเก่ง ใช้ได้ไม่อั้น ถึงได้เลือกเธอ
ผลสุดท้ายกลับกลายเป็นว่าพวกเขาได้ประโยชน์ไปเต็ม ๆ!
ก็แค่ใช้เงินไม่ใช่หรือไง?
คนอย่างกู้เจียซิน ทั้งรักชาติ ทั้งสวย แถมยังพร้อมอุทิศตนเพื่อส่วนรวม ใช้เงินสักหน่อยแล้วจะเป็นไรไป?
จงโจวเลี้ยงไหว!
เมื่อติงเจี้ยนโจวคิดได้เช่นนี้ เขาก็มองกู้เจียซินด้วยแววตาเป็นประกาย “อย่างแรก ผมขอขอบคุณที่คุณเชื่อมั่นในประเทศชาติ และขอบคุณที่ยินดีแบ่งปันโอกาสนี้กับประเทศชาติ อย่างที่สอง ผมอยากให้คุณพาผมไปจักรวรรดิต้าฉินสักครั้ง”
“ได้สิ ไปกันตอนนี้เลย”
ซูเจียวตอบตกลงทันที ไม่มีอิดออดแม้แต่น้อย
แต่ติงเจี้ยนโจวกลับส่ายหน้า “ต้องรอก่อน ทางนั้นขาดแคลนอะไรหรือเปล่า? อย่างไรก็ได้ไปพบหน้าบรรพบุรุษแล้ว อย่างน้อยก็ควรเตรียมของฝากไปบ้าง”
ของฝากยิ่งมาก คนก็ยิ่งไม่ถือสา
อีกอย่าง ไปมือเปล่าก็คงไม่ดี เอาแต่ไปขอของจากคนอื่นอย่างเดียวได้อย่างไร?
เอาแต่ฉวยประโยชน์ฝ่ายเดียวไม่ได้หรอก
ต่อให้เป็นบรรพบุรุษก็เถอะ
จงโจวของพวกเราให้ความสำคัญกับการร่วมมือเพื่อผลประโยชน์ร่วมกันมาโดยตลอด!
พอพูดถึงเรื่องนี้ ซูเจียวก็คิดว่ามีของที่พอจะเอาไปได้จริง ๆ “เอาของกินไปหน่อยดีไหม? ของขึ้นชื่อประจำถิ่น หรือไม่ก็พืชธรรมชาติอะไรทำนองนั้น ดูเหมือนทางนั้นจะขาดแคลนอาหารมากเลย”
ตั้งแต่เมื่อวาน ตอนที่ถูกพาเข้าเมือง ซูเจียวก็สังเกตเห็นแล้ว
ริมถนนทั้งสองข้างมีร้านขายอาวุธกับร้านขายอะไหล่อยู่มากมาย แต่แทบไม่มีร้านขายอาหารเลย