“ก๊อก ก๊อก ก๊อก~”
เช้าวันรุ่งขึ้น สิ่งที่ปลุกเฉินหลี่ไม่ใช่นาฬิกาปลุก และไม่ใช่นาฬิกาชีวิตของเขา
แต่เป็นเสียงเคาะประตูเป็นจังหวะจากด้านนอก
ซูเจียวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว พลิกตัวในอ้อมกอดของเขาแล้วพึมพำว่า “เสียงดังน่ารำคาญชะมัด”
น่ารักแล้วยังขี้อ้อนอีกต่างหาก
เฉินหลี่อดยิ้มไม่ได้ เขาลุกจากเตียงอย่างระมัดระวัง สะบัดแขนที่ถูกเธอทับจนชา จัดเสื้อผ้าเล็กน้อยแล้วออกไปเปิดประตู
วินาทีถัดมา ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความระแวดระวัง
เขาเห็นทหารยามติดอาวุธเกือบสิบคนยืนอยู่หน้าบ้าน
คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าคือชายชราที่ดูใจดี ทว่าดวงตาคมกริบ บนอกติดตราดาวสามดวง
“สหายเฉิน สวัสดีครับ ผมติงเจี้ยนโจว พลเอกแห่งจงโจว”
ชายชราเอ่ยขึ้นก่อน แผ่แรงกดดันออกมาเต็มเปี่ยม
เฉินหลี่ไม่คิดว่าคนตัวเล็ก ๆ อย่างเขาจะมีคุณสมบัติให้พลเอกระดับสูงถึงกับมาหาเอง
สาเหตุเดียวคงเป็นหุ่นยนต์ต่อสู้ที่กู้เจียซินนำออกมาเมื่อคืน
เขาอดรู้สึกเสียดายไม่ได้
รู้อย่างนี้เมื่อคืนเขาคงไม่ปล่อยให้กู้เจียซินเอาหุ่นยนต์ต่อสู้ออกมา
ที่จริงเขาไม่ได้ไม่เชื่อใจมาตุภูมิจงโจว เพียงแต่...ยังอดกังวลไม่ได้อยู่ดี
“สวัสดีครับ”
เฉินหลี่เม้มริมฝีปาก “คุณมาหาผมหรือครับ?”
“เข้าไปคุยกันข้างในดีไหมครับ?”
“อ้อ~ ได้ครับ”
เฉินหลี่สูดลมหายใจลึก ก่อนหลีกทางแล้วเชิญทุกคนเข้าไปในบ้าน
“คุณเฉินคงรู้แล้วว่าผมมาหาคุณเพราะอะไร เมื่อคืนเรื่องที่พวกคุณก่อขึ้นทำเอาพวกคนแก่ ๆ อย่างเรานอนไม่หลับกันทั้งคืนเลย”