“ห้าสิบล้านคนเลยนะ! ทั้งเสียชีวิต สูญหาย บาดเจ็บพิการ... ประชากรสูญเสียไปห้าสิบล้านคน คนหนุ่มสาวของจงโจวถูกเข่นฆ่าจนเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ...”
ทั้งพูดออกมาจากใจจริง ทั้งจงใจเรียกความสงสาร
ติงเจี้ยนโจวพูดด้วยความเจ็บปวดสุดแสน อยากตบโต๊ะให้ดังปัง ๆ จนแทบแตก
อิ้งเจิ้งและคนอื่น ๆ ที่ฟังอยู่ก็ขมวดคิ้วแน่น
ห้าสิบล้านคน?!!!
ให้ตายสิ!
ตอนนี้ประชากรทั้งจักรวรรดิต้าฉินรวมกันยังไม่ถึงห้าสิบล้านคน แต่คนรุ่นหลังกลับถูกพวกคนเถื่อนสังหารไปตั้งห้าสิบล้านคน!
มีคำหยาบติดอยู่ที่ปลายลิ้น อยากด่าออกมาให้รู้แล้วรู้รอด!
แม้จะไม่ใช่โลกเดียวกัน แต่พวกเขาก็ผิวเหลืองผมดำ เป็นเผ่าพันธุ์เดียวกัน แถมยังเป็นบรรพบุรุษที่ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของอีกฝ่าย จะให้พวกเขายืนดูเฉย ๆ ได้อย่างไร?
สุดท้ายทั้งสองฝ่ายก็ดื่มกันจนเมามายครึ่ง ๆ กลาง ๆ และบรรลุข้อตกลงช่วยเหลือกันได้สำเร็จ
ตลอดเรื่อง ซูเจียวไม่ได้มีส่วนร่วมเลยสักนิด
เธอมีหน้าที่แค่กิน ๆ ดื่ม ๆ นั่งฟังเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ แล้วบางครั้งก็แอบมองฟู่ซูที่ถูกเรียกตัวมา
องค์ชายฟู่ซู
ภูเขามีต้นฟู่ซู หนองน้ำมีดอกบัว
คุณชายฟู่ซูผู้นี้มีรูปลักษณ์อ่อนโยนหล่อเหลาจริง ๆ เป็นสุภาพบุรุษผู้สง่างามและเปี่ยมด้วยคุณธรรม
“แม่นางมองข้าเช่นนี้ด้วยเหตุใด?”
ฟู่ซูเอ่ยถาม
ซูเจียวยกมือขึ้นตบไหล่เขาเบา ๆ “ในหนังสือที่ฉันส่งไปให้มีเล่มหนึ่งชื่อ ‘พงศาวดารต้าฉิน’ จำไว้ด้วยนะว่าให้เปิดอ่านหลาย ๆ รอบ”
“ได้”
“แล้วก็มีแผนที่โลกอีกฉบับ น่าจะเป็นแผนที่ย่อของโลกที่พวกคุณอยู่ จำไว้ว่าต้องเอาไปให้บรรพบุรุษดูนะ บรรพบุรุษของเรา ถ้าจะลงมือก็ต้องทำเรื่องใหญ่ไปเลย ส่วนการรวมโลกให้เป็นหนึ่งเดียวก็ฝากท่านด้วย!”