“วางใจเถอะ สะอาดเรียบร้อยดี”
หลูหลิงพูดต่อว่า “ที่นี่ก็เงียบสงบดี เป็นร้านชงชาและชมงิ้วที่เพื่อนคนหนึ่งของฉันเปิด เซินเหวินอายุครบสิบแปดแล้ว ไม่ได้ทำผิดกฎหมายหรอก”
“เขาเรียนงิ้วมาสิบปี เต้นรำมาแปดปี ไม่ใช่แค่เสียงร้องที่เย้ายวนใจเท่านั้นนะ……”
พูดจบ เธอก็ส่งยิ้มมีเลศนัยให้ซูเจียว
ซูเจียว: ……
“เธอทำแบบนี้ทำไม?”
“ไม่ชอบเหรอ? ฉันจำได้ว่าคนรักที่เธอเลี้ยงไว้ไม่มีสเปกแบบนี้นี่นา?”
หลูหลิงอธิบายต่อว่า “ครั้งนี้ฉันทำกำไรก้อนโตได้อีกแล้ว ไม่รู้จะขอบคุณเธอยังไงดี ก็เลยส่งคนมาให้ ถ้าไม่ชอบ ในร้านชานี้ยังมีอีกหลายคน ให้ฉันเรียกมาหมดแล้วเลือกดูไหม?”
เรื่องที่ซูเจียวเลี้ยงคนรักหนุ่มเอาไว้ไม่ใช่ความลับอะไรอยู่แล้ว
หลูหลิงอยากผูกมิตรกับซูเจียว การเอาใจอีกฝ่ายด้วยสิ่งที่ชอบก็เป็นเรื่องปกติ
“พี่สาว~”
ซูเจียวยังไม่ทันได้พูด เซินเหวินที่อยู่ข้าง ๆ ก็ดึงแขนเธอเบา ๆ แล้วเรียกเสียงหวานออดอ้อน พลางมองซูเจียวด้วยดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ
ซูเจียว: ……
เธอเป็นคนหื่นขนาดนั้นเลยเหรอ?
คิดไปพลาง ซูเจียวก็ยกมือขึ้นบีบแก้มเซินเหวินเบา ๆ หนึ่งที
เซินเหวินขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วเอนใบหน้าเข้าหามือเธอ ถามอย่างน่าสงสารว่า “พี่สาวไม่ชอบผมเหรอครับ?”
“แค่ก!”
ซูเจียวกระแอมเบา ๆ “ไม่มีอะไรหรอก ก็ดีอยู่นี่”
หลูหลิงที่นั่งฝั่งตรงข้ามหลุดหัวเราะพรืด ดวงตาหยีโค้ง “ดื่มชากัน ดื่มชากัน!”
“ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ คราวหน้าฉันไม่เอาแล้ว”
“เข้าใจแล้ว”
หลูหลิงชูมือทำสัญลักษณ์ “OK” ให้เธอ แล้วถามต่อทันทีว่า “ฉันมีเพื่อนเปิดรีสอร์ตน้ำพุร้อน พนักงานข้างในหล่อมากเลยนะ~ คราวหน้าไปด้วยกันไหม?”