“นี่คือห้องทำงานของผมครับ”
เฉินหลี่เปิดประตู พลางพูดหยอกล้อว่า “ยินดีต้อนรับคุณหนูใหญ่ครับ”
ห้องทำงานไม่ได้ใหญ่มากนัก การตกแต่งก็เรียบง่ายสะอาดตา
ทางซ้ายเป็นพื้นที่ทำงาน มีโต๊ะหนึ่งตัว ตู้หนังสือหนึ่งใบ คอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง เก้าอี้สำนักงานหนึ่งตัว และแฟ้มเอกสารไม่กี่เล่ม
ทางขวาเป็นพื้นที่รับแขก มีโซฟา โต๊ะน้ำชา ชุดน้ำชา เครื่องชงชา และตู้เก็บของ…
มองปราดเดียวก็เห็นครบถ้วน
ซูเจียวกวาดตามองสองรอบ “ก็ไม่เลวนี่~ ดูมีชีวิตชีวากว่าห้องทำงานของพ่อฉันเยอะเลย”
เธอไม่เคยมองตัวเองเป็นคนนอกเลยสักนิด
พอเข้ามาในห้องก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ของเฉินหลี่ทันที ก่อนยิ้มแฉ่งโบกมือเรียกเขา “ฉันมาหาคุณแบบนี้ จะรบกวนการทำงานไหมเอ่ย?”
“ไม่แน่นอนครับ”
เฉินหลี่ก้มตัวลงจัดกระโปรงที่ยับเล็กน้อยของเธอให้เรียบร้อย
แต่ซูเจียวกลับถอดรองเท้าส้นสูง แล้วยื่นเท้าที่เริ่มแดงให้เขา พลางพูดคล้ายบ่นคล้ายออดอ้อน “รองเท้าคู่นี้กัดเท้านิดหน่อย ดูสิ เท้าฉันแดงแล้ว”
เฉินหลี่: !!!
มือของเขาสั่นเบา ๆ อย่างแทบสังเกตไม่เห็น
เขาก้มมองเท้าเล็ก ๆ คู่นั้น ทั้งได้รูป ขาวผ่อง เนียนละเอียด หลังเท้ามีส่วนโค้งเว้า นิ้วเท้าเรียวได้รูปและกลมมนแดงระเรื่อ ราวกับเด็กสาวขี้อายคนหนึ่ง
“ผมไปเอารองเท้าคู่อื่นมาให้เปลี่ยนไหมครับ?”
เฉินหลี่อดใจไม่ไหว เผลอบีบเบา ๆ สองครั้ง
สิ่งที่ได้กลับมาคือสายตาตำหนิจากคุณหนูใหญ่
เขาจึงหลบสายตาอย่างกระดากอาย พลางคิดในใจว่า
จำได้ว่าก่อนหน้านี้ซินซินบอกว่า ต้องไปดูแลเท้าสัปดาห์ละครั้ง มิน่าล่ะถึงนุ่มนิ่มน่าสัมผัสขนาดนี้ เงินที่จ่ายไปคุ้มจริง ๆ!