ตื่นขึ้นหลังจากนอนหลับไปคืนหนึ่ง ฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว
ซูเจียวเดินเล่นเรื่อยเปื่อยตามถนนจนถึงห้าโมงเย็น ซื้อของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือมา แล้วกะเวลากลับโรงแรม
เธอได้พบกับจัวเหวินซิน
อีกฝ่ายสวมชุดสูทสีขาวดำที่ดูคล่องแคล่วทะมัดทะแมง รองเท้าส้นแบน ผมสั้นรวบไว้ด้านหลัง ประดับต่างหูมุกคู่หนึ่ง และสวมนาฬิกาข้อมือราคาแปดแสนหยวนกว่า
ความประทับใจแรกคือสุขุม สง่างาม เป็นคนทำงานจริงจัง
“สวัสดีค่ะ ฉันซูเจียว”
ซูเจียวเป็นฝ่ายยื่นมือไปหาเธอก่อน
แววตาของจัวเหวินซินฉายความประหลาดใจแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาจับเบา ๆ “สวัสดีค่ะ ฉันโซร่า เรียกจัวเหวินซินก็ได้ค่ะ คุณดูไม่เหมือนเฮดฮันเตอร์ที่รับผิดชอบสายเทคโนโลยีเลยนะคะ”
“ก็ไม่ใช่จริง ๆ ค่ะ”
ซูเจียวยกมุมปาก “ตอนแรกฉันทำงานด้านสินค้าหรูค่ะ”
“อย่างนั้นหรือคะ? ก็เหมาะดีนะคะ”
สีหน้าของจัวเหวินซินไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
เธอไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าทำไมซูเจียวถึงมาเป็นคนดูแลเธอและรับผิดชอบออร์เดอร์อย่างหรงเคอ กลับเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อนว่า “คุณเป็นคนสัมภาษณ์ฉันหรือคะ”
เพียงสองประโยคก็เริ่มช่วงชิงความเป็นผู้นำในการสนทนาแล้ว
ดูท่าอุปนิสัยจะไม่ใช่คนที่ยอมใครง่าย ๆ เลย
ซูเจียวยิ้มบาง ๆ “ใช่ค่ะ ดูเหมือนคุณไม่ค่อยชอบคุยเรื่องสัพเพเหระ งั้นเราเข้าเรื่องเลยดีกว่า ฉันศึกษาข้อมูลโครงการของคุณมาหมดแล้ว ส่วนเรื่องเทคนิคก็ไม่ควรให้ฉันเป็นคนสัมภาษณ์”
“ฉันขอถามแค่ไม่กี่ข้อ คุณคิดอย่างไรกับหรงเคอ”
หรงเคอหรือ...
จัวเหวินซินขมวดคิ้วเล็กน้อย “ด้านการดูแลพนักงานของหรงเคอไม่มีอะไรให้ติ ทำได้ดีทีเดียว”