“ความเป็นไปได้?”
ซูเจียวยกมุมปากยิ้มบาง ๆ แล้วตอบอย่างมั่นใจว่า “เธอต้องมาแน่นอน”
“อ๊ะ!”
หลิวจิ้นหรานร้องด้วยความตื่นเต้น “ที่รัก ฉันรักเธอจริง ๆ เลย!”
ดูเหมือนเธอจะประเมินเพื่อนสนิทของตัวเองต่ำไปจริง ๆ
ก็จริง!
ยัยคนนี้เรียนสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ค่อยเก่ง แต่เรื่องสร้างความสัมพันธ์กับผู้คนนี่ถนัดนัก จัดการได้อย่างสบาย ๆ!
ตอนนั้นเธอก็ถูกซูเจียวชักจูงจนยอมคล้อยตามอย่างง่ายดายไม่ใช่หรือไง?
ถ้าถามว่าตอนนี้หลิวจิ้นหรานคิดอะไรอยู่ ก็คงมีแค่สองคำ—
เสียใจ!
รู้อย่างนี้แล้วจะให้ซูเจียวไปทำงานเป็นเฮดฮันเตอร์ทำไม?
เธอน่าจะดึงซูเจียวเข้ามาทำงานฝ่ายทรัพยากรบุคคลในกลุ่มบริษัทของตัวเองตั้งแต่แรก แบบนี้ไม่ว่าอยากให้ไปขุดตัวใครมาก็คงดึงมาได้หมดไม่ใช่หรือไง!
“พูดแค่ปากเปล่าว่ารักฉันเองเหรอ?”
“ฉันเป็นคนแบบนั้นหรือไง?”
หลิวจิ้นหรานตบมือเบา ๆ “วางใจเถอะ ขอแค่เธอส่งคนมาให้ฉัน ฉันไม่มีทางทำให้เธอเสียเปล่าแน่”
“พูดเหมือนฉันเป็นพ่อค้ามนุษย์เลยนะ”
“……เอาจริง ๆ ก็คล้ายอยู่นิดหน่อยนะ”
ทั้งสองถือโทรศัพท์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างรู้ใจกัน
ไม่นานนัก ซูเจียวก็วางสาย เก็บข้าวของแล้วบินไปประเทศวาย
เธอต้องไปพบจัวเหวินซิน
ซูเจียวไม่เคยทำให้ตัวเองลำบาก ยิ่งการเดินทางไปทำงานบริษัทยังเป็นคนออกค่าใช้จ่ายให้ เธอจึงจัดที่นั่งชั้นหนึ่งให้ตัวเองทันที พอไปถึงก็เข้าพักโรงแรมระดับดาวแห่งหนึ่ง