แม้จะไปรบกวนธุระดี ๆ ของเจ้าเจียง แต่ประสิทธิภาพการทำงานของอีกฝ่ายก็น่าชื่นชมจริง ๆ
เก้าโมงเช้า ซูเจียวก็ได้รับข้อความจากอีกฝ่าย
“คุยทางออนไลน์ได้ แต่ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์จะว่างหลังห้าโมงเย็น จัดเป็นห้าโมงครึ่งได้ไหม”
“รอสักครู่นะ ภายในสองนาทีฉันจะตอบกลับ น่าจะไม่มีปัญหา”
ซูเจียวรับคำ จากนั้นก็ติดต่อมาทิลด้าทันที
อีกฝ่ายตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
อย่างไรตอนนี้เขาก็ถูกรถชนจนบาดเจ็บ นอนอยู่โรงพยาบาลไม่มีอะไรทำ มีเวลาเหลือเฟือสำหรับสัมภาษณ์งาน
พอดีเลย
ถ้าสัมภาษณ์ผ่าน เขาก็จะยื่นใบลาออกทันที พักรักษาตัวครึ่งเดือน ส่งมอบงานอีกครึ่งเดือน แล้วก็เข้าทำงานที่เอ็มซีวีได้เลย!
จังหวะเวลานับว่าสมบูรณ์แบบ!
เมื่อนัดเวลาสัมภาษณ์เรียบร้อยแล้ว เรื่องที่เหลือก็ไม่ต้องให้ซูเจียวกังวลมากนัก พวกเขาจัดการกันเองได้
จัดการเรื่องจุกจิกเหล่านี้เสร็จ ซูเจียวก็อยากพักสักระยะ จึงเตรียมไปขอลาพักร้อนกับเมิ่งผิงหยวน
ระหว่างเดินไปที่ห้องทำงานของเมิ่งผิงหยวน เธอก็เห็นเขากำลังส่งชายอีกคนที่ดูอายุราวสี่สิบกว่า ๆ ออกมา
ทั้งสองยิ้มแย้มแจ่มใส เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่คุยกันอย่างถูกคอ
พอเห็นซูเจียว รอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งผิงหยวนก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เขากวักมือเรียกเธอ “มา ฉันจะแนะนำให้รู้จัก นี่ซูเจียว มือขวาคนเก่งของฉัน”
พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่ชายวัยกลางคน “นี่พี่ซุนของเธอ ซุนเชิง หัวหน้าฝ่ายเทคโนโลยีของเขตจิ๋วโจว”
“หัวหน้าอะไรกัน ก็แค่คนทำงานเหมือนกันทั้งนั้น”
ซุนเชิงกล่าวอย่างถ่อมตัว พลางมองซูเจียวด้วยสายตาอ่อนโยนเป็นพิเศษ “เธอคือซูเจียวสินะ? ไม่น่าแปลกใจเลยที่เหล่าเมิ่งพูดถึงเธออยู่บ่อย ๆ ทั้งเก่งทั้งสวยจริง ๆ สนใจมาทำงานกับฉันไหม? อยู่กับเหล่าเมิ่งนี่ถือว่าเสียความสามารถของเธอเปล่า ๆ”