“ได้ค่ะ ครูวางใจได้เลย ก่อนวันที่สิบห้าหนูจะไปถึงบ้านครูแน่นอน ถึงตอนนั้นครูจะไล่ หนูก็ไม่กลับหรอกค่ะ”
เห็นว่าโฮวเทียนหัวดูอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง ซูเจียวจึงเอ่ยปลอบเขาเสียงอ่อน
“ใครจะกล้าไล่เธอกันล่ะ ฉันอยากให้เธออยู่บ้านฉันด้วยซ้ำ เตรียมกลับวันไหนล่ะ”
“สัปดาห์หน้าค่ะ”
“ถึงตอนนั้นแวะมาบ้านฉันนะ ฉันให้ครูผู้หญิงเตรียมของขวัญไว้ให้เธอ เอากลับบ้านไปด้วย”
“เอ๊ะ?”
ซูเจียวชะงักไป ก่อนจะหัวเราะอย่างจนใจ “แบบนี้จะดีเหรอคะ”
“นี่ถือว่าขอบคุณพ่อแม่เธอที่ส่งลูกศิษย์ดี ๆ มาให้ฉัน เธอไม่ต้องปฏิเสธหรอก ไม่ใช่ของมีค่าอะไร เป็นแค่ของกินของดื่มที่คนอื่นเอามาให้ ฉันกับครูผู้หญิงก็กินไม่หมด”
“ทุกปีของพวกนี้กองเต็มบ้าน น่ารำคาญจะตาย”
โฮวเทียนหัวเบ้ปาก ก่อนพูดต่อว่า “ตอนมาเอาตีนหมูหมักมาสักสองชั่งด้วยนะ ภรรยาอาจารย์ของเธอชอบกิน แล้วก็ผักดองด้วย คราวก่อนฉันไปทำงานแถวบ้านเธอ มีร้านหนึ่งทำผักดองอร่อยใช้ได้เลย”
“ไม่มีปัญหาค่ะ! ผักดองที่แม่หนูทำอร่อยที่สุดเลย”
สองศิษย์อาจารย์คุยกันอยู่พักหนึ่ง ซูเจียวก็รีบกลับไปจัดการเอกสารที่ห้องทำงานของตัวเอง
พอเปิดคอมพิวเตอร์ ก็มีอีเมลค้างอยู่เก้าสิบเก้าฉบับขึ้นไป
คิ้วซูเจียวกระตุก เธอถอนหายใจอย่างยอมรับชะตากรรม แล้วไล่เปิดอ่านทีละฉบับ
โชคดีที่ดวงตาข้อมูลมีประสิทธิภาพมาก แค่กวาดตามอง แล้วดูประกอบกับตารางวิเคราะห์ข้อมูล ก็รู้ได้ในไม่กี่นาทีว่าโครงการนี้ควรลงทุนหรือไม่ และควรลงทุนประมาณเท่าไร
ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องเปลืองสมองกว่านี้อีก!