“ไม่ต้อนรับหรือ?”
ซูเจียวหัวเราะเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไป ปลายนิ้วแตะลงบนแก้มที่ดูแข็งกระด้างของเขา
“จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ?”
หยางเฟยฉวยมือซูเจียวมาจูบที่ริมฝีปาก “ผมหวังให้พี่ซูมาอยู่เป็นเพื่อนผมทุกวันอยู่แล้วครับ”
ซูเจียวงอนิ้วดีดหน้าผากเขาสองที “สูบบุหรี่ในบ้านอีกแล้วนะ”
“มาสักมวนสิครับ”
หยางเฟยหยิบบุหรี่ที่วางอยู่ข้าง ๆ ยัดใส่ปากซูเจียว ก่อนจุดไฟแช็กให้ “อันนี้ต้องแรงกว่าบุหรี่ผู้หญิงของพี่แน่นอน”
“งั้นหรือ?”
“ลองดูสิครับ”
มือของเขาใหญ่มาก คงเพราะเคยดูแลสถานที่อยู่พักหนึ่ง แถมยังออกกำลังกายด้วย มือจึงหยาบกร้านขึ้นบ้าง
สัมผัสเทียบกับมือขาวเนียนที่ฉีซั่วดูแลอย่างดีไม่ได้เลย
แต่ความหยาบกร้านก็มีข้อดีของมัน~
ซูเจียวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ใช้สายตาลึกลับเจือความเหนือกว่าไล่มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดเถ้าบุหรี่ร่วงลงสองสามครั้ง ก่อนจะกัดริมฝีปากเขาเบา ๆ แต่หนักแน่น คล้ายแม่หมาป่าคาบลูกหมาป่าตัวน้อย
กลิ่นนิโคตินโชยเข้ามาปะทะ
สำหรับบางคน กลิ่นนี้อาจไม่ค่อยน่าพิสมัย แต่หยางเฟยคุ้นชินกับมันมานานแล้ว
เขาหัวเราะเสียงต่ำจนแผงอกสั่นไหวเบา ๆ “พี่ซู จูบแบบนี้ไม่ใช่นะครับ”
ฝ่ามือของเขากดเอวคอดของซูเจียวเข้าหาตัว “ลองอีกทีสิครับ หนักกว่านี้”
ซูเจียวกลั้นหัวเราะไม่อยู่ “มีความกล้าแค่นี้เองหรือ? ไม่กล้ารุกเองล่ะสิ?”
“ผมก็กำลังสอนพี่อยู่นี่ครับ?”
“สอนฉันหรือ? ก่อนหน้านี้เคยสอนคนอื่นด้วยหรือไง?”