หลิวหลิงมองร่างที่ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบบนชั้นสอง ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “คุณหนู อย่าเพิ่งร้อนใจนะคะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
เธอไม่ได้หันกลับไป
เพียงได้ยินน้ำเสียงร้อนรนและตื่นตระหนกของซูเจียว เธอก็คิดว่าอีกฝ่ายคงตกใจ
หากเธอหันกลับไป บางทีอาจจับสังเกตได้ว่าเบื้องหลังแววตาห่วงใยของซูเจียว ซ่อนความเฉยเมยอย่างลึกล้ำเอาไว้
ขณะนี้เฉินหลี่อยู่ข้างคุณพ่อกู้ คอยบังคุณพ่อกู้กับคุณแม่กู้ไว้ สีหน้าเคร่งขรึม คิ้วขมวดแน่น
ชั้นสอง
เฉินเจียเห่ามองผู้คนที่อลหม่านอยู่ด้านล่าง แล้วระเบิดเสียงหัวเราะเยาะออกมา
“ดูสิ คนที่พวกคุณเรียกพี่เรียกน้องกันอยู่ทุกวัน สุดท้ายก็ผลักพวกคุณออกมาเป็นเป้าตาย”
เฉินเจียเห่าหัวเราะเยาะ
เขารู้อยู่แล้วว่าคนพวกนี้ล้วนเป็นพวกเห็นแก่ตัว ยอมให้สหายตายแต่ตัวเองต้องรอด!
ไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้นความหลังกันอีกแล้ว~
แววตาของเฉินเจียเห่าพลันเย็นเยียบ เขายกปืนในมือขึ้น
“ปัง!”
ชั่วขณะที่กระสุนพุ่งออกจากปากกระบอก แรงมหาศาลจากด้านหลังก็เตะเฉินเจียเห่าจนล้มคว่ำ
เขายกแขนขึ้นโดยไม่รู้ตัว กระสุนที่ควรจะปลิดชีวิตใครสักคนจึงพุ่งไปโดนเพดานแทน
ยังไม่ทันตั้งตัว หมัดหนึ่งก็ซัดเข้ามาตรงหน้า ทำเอาเขาตาลายเห็นดาว
หน่วยกู้ภัยมาถึงแล้ว!
ผู้คนบนชั้นหนึ่งเห็นชายสองคนต่อสู้กันอยู่บนชั้นสอง ต่างก็ถอนหายใจโล่งอก ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังว่าชายคนนั้นจะจับเฉินเจียเห่าเอาไว้ได้
“วางอาวุธลง!”
เสียงทุ้มหนักแน่นของชายคนนั้นดังขึ้น
เฉินเจียเห่าเงยหน้ามอง รูม่านตาหดเล็กลงทันที—