หลิวหลิงพยักหน้าเบา ๆ แล้วชี้ไปทางซูเจียว “ท่านนี้คือพันเอกหญิงกู้เจียซิน”
“สวัสดีครับท่านผู้บัญชาการ!”
หัวหน้าหน่วยเล็กตะโกนขึ้นอีกครั้ง
พัน! เอก! หญิง!
ท่าน! ผู้! บัญชา! การ!
คำสั้น ๆ เพียงสองคำ ราวกับฟาดผ่าลงมากลางสมองจนทุกคนมึนงงไปหมด
โดยเฉพาะหลินชีกับคนอื่น ๆ ที่สนิทสนมกับเจ้าของร่างเดิม ต่างตะลึงอ้าปากค้าง
อะ...อะไรกันเนี่ย?
กู้เจียซินไม่ใช่แจกันสวยบอบบางขี้อ้อนหรอกหรือ?
ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นพันเอกหญิงในกองทัพไปได้ล่ะ? มิน่าบอดี้การ์ดข้างกายถึงพกปืน...เดี๋ยวนะ ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าตระกูลกู้มีเส้นสายกับกองทัพแล้วน่ะสิ...
มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด~
สายตากังขาและประหลาดใจของคนทั้งกลุ่มกวาดมองซูเจียวไปมา ก่อนจะหันไปมองคุณพ่อกู้ที่ยังมีสีหน้าเหม่อลอยอย่างครุ่นคิด
ดีนี่~
คุณแซ่กู้ก็แสดงต่อไปสิ แสดงต่อไป!
อย่าบอกนะว่าไม่รู้เรื่องลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง!
มิน่าช่วงนี้ถึงมีข่าวดีของกู้ซื่อออกมาไม่ขาด ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง!
เห็นได้ชัดว่าคุณพ่อกู้เองก็สงสัยอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อ
“ซินซิน นี่มัน...”
“พ่อ ไว้ค่อยเล่าให้ฟังนะ”
ซูเจียวกางมือออกอย่างไม่ใส่ใจ “จัดการเรื่องตรงหน้าก่อนดีกว่าค่ะ”
มีหลิวหลิงอยู่ด้วย ซูเจียวจึงไม่ต้องไปทำเรื่องเล็ก ๆ อย่างให้ปากคำ แค่ขับรถกลับบ้านได้เลย
เพิ่งก้าวเข้าบ้านไปได้ไม่นาน สายของติงเจี้ยนโจวก็ติดต่อเข้ามา
ซูเจียวรับสายทันที
“ไม่เป็นไรใช่ไหม?” ติงเจี้ยนโจวถาม
“คุณปู่ติง หนูไม่เป็นไรค่ะ”
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว! ครั้งนี้คงทำให้หนูตกใจไม่น้อย วางใจได้ ไม่ว่าจะเป็นคนร้ายหรือพวกที่ให้ความช่วยเหลือคนร้าย พวกเราจะไม่ปล่อยไปแน่!”
ลงมือกับกู้เจียซิน ก็เท่ากับสั่นคลอนความหวังที่พวกเราจะทำให้จงโจวทะยานขึ้นไป