ท่านหญิงหรงหวังคิดว่าตนเองปะติดปะต่อความจริงของเรื่องทั้งหมดได้แล้ว ความโศกเศร้าจึงท่วมท้นอยู่ในใจ
ดูแลจวนหรงหวังมาหลายปี นางคิดว่าตนไม่เคยทำผิดพลาดแม้แต่น้อย ต่อให้ไม่มีความดีความชอบ อย่างน้อยก็ทุ่มเทเหน็ดเหนื่อยมาตลอด
แต่องค์หรงหวัง สามีที่ร่วมเรียงเคียงหมอนกับนางมาหลายปี กลับใส่ร้ายนางเช่นนี้เพียงเพราะหม่อมคนหนึ่งหรือ?
หากเรื่องนี้แพร่ออกไป นางจะยังมีหน้าใช้ชีวิตต่อได้อย่างไร?
“ฉันต้องพบองค์หรงหวัง!”
แววตาท่านหญิงหรงหวังฉายประกายแข็งกร้าว “รีบไปเชิญองค์หรงหวังมาเดี๋ยวนี้!”
สาวใช้ก้มหน้าแล้วกลอกตา ก่อนกล่าวว่า “ท่านหญิง องค์หรงหวังสั่งปิดเรือนใหญ่แล้ว หม่อมฉันออกไปไม่ได้เจ้าค่ะ”
ปิดเรือนหรือ?
จริงด้วย!
ท่านหญิงหรงหวังนึกถึงคำพูดของสาวใช้เมื่อครู่ สีหน้าชะงักงัน ก่อนจะหัวเราะเยาะ “ให้พักรักษาตัวหรือ? เขาให้ฉันพักรักษาตัว? หรือคิดจะขังฉันไว้ในเรือนใหญ่ไปตลอดชีวิต?”
“เรียกเหนียนชิวมา”
เหนียนชิวเป็นสาวใช้ติดตามที่นางพามาด้วยตอนแต่งงาน
ตอนนี้นางถูกขังอยู่ที่นี่ ไร้หนทางอื่น ได้แต่ให้เหนียนชิวรีบไปติดต่อบิดามารดาของนาง
สาวใช้ขยับริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “ท่านหญิง คุณหนูเหนียนชิวก็ตายแล้วเจ้าค่ะ องค์หรงหวังตรัสว่าสาวใช้ติดตามของท่านจิตใจชั่วร้าย คอยยุยงให้ท่านทำเรื่องไม่ดี เพราะฉะนั้นสาวใช้ติดตามของท่าน...ตายหมดแล้วเจ้าค่ะ”
สาวใช้สี่คน แม่นมชราสองคน
ไม่มีใครเหลือรอดแม้แต่คนเดียว
“ตาย...ตายหมดแล้วหรือ?”
สาวใช้พยักหน้า
ร่างที่ท่านหญิงหรงหวังฝืนพยุงอยู่พลันทรุดลง “ฉันไม่ได้แสร้งท้อง ฉันไม่ยอมรับ!”