ตอนซูเจียวไปถึง ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสามสิบสองคนของเธอก็มาถึงก่อนแล้วหลายคน
ล้วนเป็นคนที่ดำรงตำแหน่งสูง บารมีของแต่ละคนล้วนไม่ธรรมดา
แค่นั่งลงก็แผ่แรงกดดันออกมาเต็มเปี่ยม
โฮวเทียนหัวนั่งอยู่บนที่นั่งหลัก ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มเรียบเฉย จิบชาอย่างไม่รีบร้อน
สีหน้าของศิษย์พี่ศิษย์น้องหลายคนเต็มไปด้วยความระมัดระวังเจือความละอายอยู่หลายส่วน คล้ายเพิ่งถูกโฮวเทียนหัว “อบรม” มาอย่างหนึ่ง
บรรยากาศในห้องจึงอึมครึมและแหลมคมอยู่เล็กน้อย
ลูกชายของโฮวเทียนหัวกางมืออยู่ด้านนอกห้อง สายตาที่มองซูเจียวแฝงความเห็นใจอยู่เต็มเปี่ยม
สาวสวย ทำไมถึงคิดสั้นแบบนี้นะ?
มาหาพ่อเขาในวันปีใหม่ ไม่เท่ากับเดินเข้ามาหาเรื่องให้โดนด่าหรอกหรือ?
จากนั้นเขาก็ได้แต่มองพ่อหัวใจดำของตัวเอง ราวกับไปเรียนวิชาเปลี่ยนหน้าเพียงพริบตาเดียวก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม ทั้งน้ำเสียงยังอ่อนโยนเอ็นดูจนเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
“เจียวเจียวมาแล้ว ข้างนอกหนาว รีบเข้ามาเร็ว”
โฮวเทียนหัวฉีกยิ้มกว้างจนหางตาย่นเป็นริ้ว
“สวัสดีปีใหม่ค่ะ อาจารย์~”
ซูเจียวส่งของขวัญที่ถือมาให้ลูกชายโฮวเทียนหัว แล้วเดินเข้าไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “พี่หลู พี่หลี่ พี่หลัว...สวัสดีปีใหม่ค่ะทุกคน”
“พวกเขาสบายดีกันทั้งนั้น”
โฮวเทียนหัวรับคำ ก่อนตบที่นั่งข้างตัว “มานั่งนี่สิ”
“ได้ค่ะ”
“อยู่บ้านช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?”
“สบายดีค่ะ แค่ยุ่งนิดหน่อย...”
เมื่อเห็นอาจารย์กับศิษย์พูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันอยู่สองคน คนที่อยู่ในห้องต่างพากันงุนงง???