“ท่านอ๋อง~”
ซูเจียวพยุงเอวที่ปวดเมื่อย แล้วหยิบเสื้อผ้าข้างตัวขึ้นมาอย่างอ่อนแรง เตรียมสวมให้เขา
“เจียวเจียวไม่ต้องมาส่งข้า พักผ่อนเถอะ”
องค์หรงหวังใช้มือเดียวช้อนตัวเธอขึ้น แล้วค่อย ๆ วางกลับลงบนเตียง
เสื้อผ้าของเขายังเปิดอยู่ เผยให้เห็นร่างกายกำยำกับรอยข่วนชัดเจนหลายรอย
เห็นซูเจียวจ้องไม่วางตา องค์หรงหวังก็หัวเราะเสียงดัง “เมื่อคืนเจียวเจียวเร่าร้อนเหลือเกิน ดูท่าคงพอใจในตัวข้าไม่น้อย”
ซูเจียวมองเขาอย่างเขินอาย พลางลูบกล้ามเนื้อแน่นปึ้กของเขาไปหนึ่งที ก่อนพลิกตัวหนี ไม่มองเขาอีก
กลับทำให้องค์หรงหวังหัวเราะออกมาอีกครั้ง
เขาจัดการแต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็ออกไปเข้าเฝ้าราชสำนัก
ซูเจียวหลับตาพักสักครู่ แล้วจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น
องค์หรงหวังคนนี้ พูดก็พูดเถอะ...
ดีจริง ๆ!
เอวนั่น ขานั่น กล้ามหน้าท้องนั่น... อูย~
สาวใช้ช่วยแต่งตัวให้เธอ ซูเจียวเดินออกจากคุ้มจัยเยว่ด้วยสีหน้าเบิกบาน เพื่อไปคารวะท่านหญิงหรงหวัง
ช่วยไม่ได้
ใครใช้ให้ตอนนี้เธอเป็นแค่พระชายารองล่ะ?
เธอมาถึงแทบจะตรงเวลา อนุหลายคนในจวนต่างรออยู่ที่เรือนใหญ่กันแล้ว พอเห็นเธอเข้ามา แววตาก็เต็มไปด้วยความอิจฉาระคนขุ่นเคือง!
“กระหม่อมขอคารวะท่านหญิง”
ซูเจียวยกมือขึ้นส่ง ๆ แม้แต่เข่าก็ไม่ย่อ เพียงยิ้มอย่างกระดากอาย “เมื่อคืนท่านอ๋อง... กระหม่อมวันนี้ไม่ค่อยสบาย ขอท่านหญิงโปรดอภัยด้วย”
สิ้นเสียง ซูเจียวก็เห็นชัดว่าอนุหลายคนที่อยู่ตรงนั้นกำมือแน่นขึ้น
สีหน้าของท่านหญิงหรงหวังที่นั่งอยู่เบื้องบนก็มืดครึ้มลงเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร เจ้าปรนนิบัติท่านอ๋องได้ดี”