“ลูกเหรอ?”
ซูเจียวหัวเราะเบา ๆ “เรื่องนี้จัดการง่ายเลย”
ตอนนี้ในจวนองค์หรงหวังมีท่านหญิงหรงหวังอยู่หนึ่งคน แต่หลังจากเข้าจวนมาหกปีก็ยังไม่มีลูกสักคน
มีพระชายารอง ซึ่งก็คือตัวเธอเอง เข้าจวนมาสามปีก็ให้กำเนิดลูกชายหนึ่งคน
มีหม่อมอีกห้าคน คนที่อาวุโสที่สุดเข้าจวนมาสิบปีแล้ว ส่วนคนที่อายุน้อยที่สุดเพิ่งถูกยกเข้ามาเมื่อปีก่อน รวมกันแล้วก็ให้กำเนิดธิดาชายเพียงสองคน
เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ผู้หญิงที่มีปัญหา แต่เป็นองค์หรงหวังต่างหากที่ไม่ค่อยไหว
เมล็ดพันธุ์ไม่ดี ก็ไม่แปลกที่จะออกผลไม่ได้
แต่ในอีกไม่กี่ปีต่อมา จวนก็รับคนเข้ามาอีกหลายคน บอกกันว่ามีโหงวเฮ้งเหมาะจะให้กำเนิดบุตรชาย และสุดท้ายก็มีลูกชายอ้วนจ้ำม่ำเพิ่มให้องค์หรงหวังอีกหลายคนจริง ๆ
“สามเอ๋อร์ เปิดร้านค้าให้หน่อย”
คราวนี้ซูเจียวก็ไม่ได้คิดจะเป็นคนดี แต่หน้ากากจอมเสแสร้งของเจ้าของร่างเดิม เธอต้องสวมให้ดี!
หากเสแสร้งเป็นคนดีได้ทั้งชีวิต แล้วจะไม่เรียกว่ามีจิตใจดีได้อย่างไร?
“พี่เจ้าภาพ จะใช้คะแนนอีกแล้วเหรอ?”
“ใช้ไปแล้วก็หาใหม่สิ~”
ซูเจียวไม่ค่อยใส่ใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว “เอายาเม็ดบุตรสาวมาหนึ่งเม็ด”
เพื่อรักษาฐานะของลูกชายเธอเอาไว้ ในจวนนี้ก็อย่าให้มีลูกชายเกิดมาอีกเลย!
“ได้เลย~”
ยาเม็ดบุตรสาว ละลายทันทีเมื่อถูกน้ำ เม็ดละหนึ่งร้อยคะแนน
ซูเจียวยังจ่ายไหว
ระหว่างที่กำลังคุยกัน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังเข้ามา องค์หรงหวังปรากฏตัวอยู่ตรงประตูใหญ่
“เจียวเจียว”
“ท่านอ๋อง~”
ซูเจียวบีบเสียงให้หวานแล้วเดินเข้าไปหา ใบหน้าเปี่ยมสุขพลางดึงชายแขนเสื้อขององค์หรงหวังไว้ “ดูสิ ท่านรีบร้อนมาขนาดนี้ เหงื่อเต็มหน้าผากเลย”
เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าหอมกรุ่นขึ้นมาเช็ดหน้าให้องค์หรงหวัง แล้วหันไปยื่นถ้วยชาให้เขา “ดื่มชาสักหน่อยให้ชุ่มคอเถอะ”