หลังงานเลี้ยงประจำปี ซูเจียวก็รีบกลับไปสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าทันวันสิ้นปีพอดี
อยู่ที่นั่นเจ็ดแปดวัน
ว่าไปแล้ว
ช่วงตรุษจีนสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าคึกคักจริง ๆ
คนที่ออกจากสถานสงเคราะห์ไปแล้วต่างพาครอบครัวกลับมาเยี่ยม ถึงจะไม่ได้อยู่นานหลายวันเหมือนซูเจียว แต่ละคนก็พักอยู่ได้แค่วันสองวัน
แต่พวกเขาผลัดกันมาเรื่อย ๆ นี่นา!
วันแรกของปีใหม่มากันกลุ่มหนึ่ง วันที่สองก็มาอีกกลุ่ม วันที่สามก็มาอีก...
สิ่งที่ซูเจียวทำมากที่สุดก็คือนั่งอยู่ในลานบ้าน แกะเมล็ดทานตะวัน จิบชา แล้วคุยเล่นกับกลุ่มคนที่ไม่ค่อยคุ้นหน้ากัน
“พี่เจ้า สองปีนี้ไปทำงานด้านยาแล้วเหรอ? ทำ PD (พัฒนาผลิตภัณฑ์) เหรอ? ด้านไหนล่ะ?”
“ภูมิคุ้มกัน”
“ดีเลยนะ ทางเติบโตของสายนี้กว้างมาก ถ้าจำไม่ผิด ปีที่แล้วบริษัทการแพทย์ชั้นนำสองแห่งนั่นกำลังรับคนสายภูมิคุ้มกันอยู่”
“มีด้วยเหรอ?”
“ข่าวคราวในวงการตัวเองยังไม่รู้เลยเหรอ?”
พี่เจ้ายิ้มเจื่อน ๆ “ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ ไม่เคยคิดจะย้ายงานเลย”
“คนเราก็ต้องมุ่งไปสู่ที่ที่ดีกว่าสิ ไม่ย้ายงานแล้วจะขึ้นเงินเดือนได้ยังไง?”
ซูเจียวถามกลับ “เอาเถอะ ฉันช่วยจับตาดูให้แล้วกัน ถ้าทางนั้นมีข่าวอะไร ฉันจะบอกคุณ ด้วยประสบการณ์ของคุณ เข้าไปได้แน่นอน เงินเดือนอย่างน้อยก็ขึ้นได้ 25% เลยนะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็เอาสิ!”
ทั้งสองคนเพิ่มเพื่อนกันทันที แล้วคุยกันจ้อไม่หยุด
ตอนจะกลับ พี่เจ้ายังยกนิ้วโป้งให้ซูเจียว “คุณดูไม่เหมือนเฮดฮันเตอร์สายสินค้าหรูเลย เหมือนมืออาชีพสายการแพทย์มากกว่า”