จะทำก็ต้องทำไปทางระดับไฮเอนด์
ดูสิ งานของมาร์ลอนคนนี้ คิดตามเงินเดือนประจำปีของเขา 35% ซูเจียวก็ได้กำไรสุทธิกว่าหลายสิบล้านแล้ว
ถ้ารับงานตำแหน่งเงินเดือนปีละสามสี่แสนแบบนั้น ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะหาเงินได้เท่านี้
ปีหนึ่งยังไม่แน่เลย
เมื่อเห็นเธอปฏิเสธ เจ้าของใหญ่ของจือเหยียนก็ไม่ได้ฝืนใจขอร้องอีก ก่อนกลับยังยัดกำไลหยกวงหนึ่งใส่มือเธออย่างหนักแน่น
ดูจากเนื้อหยกที่ใสระยิบระยับ ราคาต่ำสุดก็คงเริ่มต้นที่หลักล้าน
ส่งแขกกลับไปแล้ว ซูเจียวถึงโทรหามาร์ลอน
“ฮัลโหล ซู เป็นยังไงบ้าง”
“ฉันหาคนให้คุณเรียบร้อยแล้ว”
ซูเจียวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “สุดสัปดาห์หน้า หาเวลาว่างสักวันนะ ฉันจะพาคุณไปพบเขา หมอเฒ่าคนนั้นดูประวัติการรักษาของคุณแล้ว บอกว่ารักษาได้”
“เฮ้อ คราวนี้คุณช่วยผมไว้มากจริง ๆ”
มาร์ลอนกล่าวด้วยความซาบซึ้ง
มาถึงตำแหน่งอย่างเขาแล้ว เงินเดือนกับสวัสดิการเป็นเรื่องรอง จริง ๆ เงินก็หาได้เกือบพอแล้ว
สิ่งที่เขาให้ความสำคัญมากกว่าคือสุขภาพของตัวเอง
ก่อนซูเจียวจะไปดึงตัวเขา 003 ก็สืบพบแล้วว่าเขาป่วยเป็นโรคหายาก และหาแพทย์ที่รักษาได้ไม่เจอมาตลอด
บังเอิญพอดี
ในประเทศมีคนรักษาได้
เพียงแต่มาร์ลอนไม่ค่อยรู้เรื่องวงการแพทย์ จึงไม่ทราบ อีกทั้งหมอเฒ่าคนนั้นเกษียณไปเกือบสิบปีแล้ว ชื่อเสียงก็ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก จึงไม่มีทางหาตัวคนที่จะรักษาเขาเจอ
ซูเจียวจึงใช้เรื่องนี้เป็นจุดสำคัญในการดึงตัวเขามา
ง่าย ๆ แค่นั้นเอง