“ไปเถิด”
ซูเจียวพยักหน้าอย่างเข้าใจ “เต๋อซี คอยดูแลนายของเจ้า อย่าปล่อยให้เขาอดหลับอดนอนทั้งคืนอยู่บ่อย ๆ ราชกิจสำคัญก็จริง แต่สุขภาพสำคัญยิ่งกว่า”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เต๋อซีขานรับ
ก็อย่างที่พูดกันนั่นแหละ จ้าวหยวนไม่ใช่ฮ่องเต้โง่เขลา
หลายปีมานี้ราชวงศ์ต้าเยี่ยนก็ไม่ได้มีแต่วันที่ฟ้าอำนวยฝนตกต้องฤดูกาล เรื่องรับมือภัยน้ำป่าไหลหลาก ราชสำนักมีระบบจัดการของตนเองมานานแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ซูเจียวชี้แนะเพิ่มเติม
เพียงแต่...
“เฮ้อ~”
ซูเจียวถอนหายใจเบา ๆ “น่าสงสารหลานรักของฉัน ต้องอดหลับอดนอนทำงานล่วงเวลาอีกแล้ว”
“พี่เจ้าบ้าน เก็บความเห็นอกเห็นใจไร้ค่าของพี่ไปเถอะ”
003 จุปากเบา ๆ แล้วพึมพำเสียงต่ำ “พี่เจ้าบ้าน ลองดูสิ เมล็ดพันธุ์ข้าวผลผลิตสูงสักชุดไหม? หนังสือรับมือภัยพิบัติฉบับจักรวรรดิศักดินาสนใจหรือเปล่า? พื้นฐานการก่อสร้าง เหล็กเส้น ปูนซีเมนต์ การหลอมเครื่องเหล็ก พี่ไม่หวั่นไหวบ้างเลยหรือ?”
“ลดให้ด้วยนะ ลดหนึ่งเปอร์เซ็นต์!”
“อย่าทำท่าทางแบบนี้สิ”
ซูเจียวเอ่ยอย่างรังเกียจเล็กน้อย
ท่าทางของ 003 ดูราวกับกำลังทำธุรกรรมลับ ๆ ล่อ ๆ
เธอเป็นคนเปิดเผย ตรงไปตรงมา ไม่ใช่คนแบบนั้นเสียหน่อย
003 ถอนหายใจ
ซูเจียวคร้านจะสนใจมัน กินมื้อเช้าเสร็จก็เอนกายลงนอนอาบแดดอย่างเอื่อยเฉื่อย
ผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็ถามว่า “สามเอ๋อร์ เธอคิดว่าฉันขอให้หลานรักส่งสาวงามสองคนมาให้ได้ไหม?”
003: …
สุดยอด!
“ฉันว่า... ตอนนี้คงไม่ค่อยเหมาะนะ”
หลานรักของพี่อายุสี่สิบหกแล้ว เป็นคนโบราณแท้ ๆ แถมยังเป็นทรราชอีกต่างหาก พี่เป็นย่าหลวงของเขา แล้วยังคิดจะสวมเขาให้ปู่ของเขา แบบนี้ไม่ค่อยเหมาะจริง ๆ นะ!