“ท่านเจ้าคุณ”
เห็นกลุ่มสตรีเดินมาทางนี้อย่างเอาเรื่องแต่ไกล นางกำนัลจึงรีบเข้าไปทูลซูเจียว “เจ้าคุณพระสนมเซียน เจ้าคุณพระสนมเหลียง เจ้าคุณพระสนมซู เจ้าคุณพระสนมเต๋อ แล้วก็เจ้าคุณหมู่ซู เจ้าคุณหมู่จิ้ง เจ้าคุณหมู่ลี่ เจ้าคุณหมู่ว่าน เจ้าคุณหมู่อี้ และเจ้าคุณหมู่ชุน มากันหมดแล้วเพคะ!”
ซูเจียว: ???
สี่เจ้าคุณพระสนม หกเจ้าคุณหมู่
อะไรกัน?
เธอไปล่วงเกินสวรรค์มาหรืออย่างไร?
ในวังมีพระสนมตำแหน่งสูงอยู่แค่นี้ มาพร้อมหน้ากันหมดเลย จะมาจัดกิจกรรมสร้างความสามัคคีที่นี่หรือไง?
แต่ก็ว่าไม่ได้~
เอาเข้าจริงก็ใช่
หลานชายราคาถูกของเธอช่างได้เสวยสุขกับสาวงามหลายคนจริง ๆ
ดูสตรีงามแต่ละคนสิ แม้จะอายุสามสิบสี่สิบกันแล้ว แต่ก็ยังงามมีเสน่ห์ไม่เสื่อมคลาย ต่างคนต่างมีความงามเป็นเอกลักษณ์
เจ้าคุณพระสนมเซียนที่เดินนำมาสง่างามภูมิฐาน เจ้าคุณพระสนมเหลียงงามสะพรั่งราวดอกท้อ เจ้าคุณพระสนมซูอ่อนโยนสง่างาม เจ้าคุณพระสนมเต๋องามราวนางฟ้า ด้านหลังยังมีเจ้าคุณหมู่ลี่ผู้บอบบางน่าทะนุถนอม และเจ้าคุณหมู่ว่านที่งามดั่งบัวแรกแย้ม...
ซูเจียวค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ดวงตาคู่หนึ่งมองแทบไม่ทัน
พอเหล่าพระสนมเดินมาถึงตรงหน้า พวกนางก็ชะงักไปเล็กน้อย
อะไรนะ?
แม่นางคนนี้เข้าวังมาแล้วไม่เคยเรียนธรรมเนียมมาก่อนหรือ?
“เมื่อพบข้า เหตุใดจึงไม่คำนับ?”
เจ้าคุณพระสนมเซียนขมวดคิ้วถาม
ว่าไปแล้ว พวกนางก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าจะเรียกซูเจียวอย่างไร เพราะจนถึงตอนนี้ฮ่องเต้ก็ยังไม่ได้แต่งตั้งตำแหน่งหรือประทานนามให้เธอ
แต่กลับให้เธอมาอยู่ในวังหลัง
“ฮ่องเต้ทรงอนุญาตเป็นพิเศษ”
ซูเจียวโบกมือเบา ๆ เพียงประโยคเดียวก็ชิงความได้เปรียบมาอยู่ในมือ “ทุกคนนั่งเถอะ ไม่ต้องมากพิธี”