“แค่กๆ~”
เนิ่นนานกว่าที่เจ้าจื้อจะเป็นฝ่ายยิ้มขึ้นมาก่อน “เสด็จพ่อให้เวลามาสั้นนัก ท่านขุนนางทั้งหลาย เรามาปรึกษาหารือกันก่อนดีกว่า”
ไม่ว่าพ่อของเขาจะเสียสติอย่างไร
ภารกิจที่พ่อมอบหมายมาก็ยังต้องทำให้สำเร็จ แถมยังจะทำลวกๆ ไม่ได้ด้วย
ไม่อย่างนั้นพอถึงตอนนั้น...
พวกเขาไม่มีใครรับผิดชอบไหวหรอก!
“องค์รัชทายาทตรัสได้ถูกต้องยิ่ง”
เหล่าขุนนางพากันเอ่ยสนับสนุน จากนั้นก็เริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ทันที
ตลอดทั้งกระบวนการ ทุกคนรักษาท่าทีห่างเหินแบบหนึ่งไว้—ทำงานอย่างเดียว ไม่ผูกสัมพันธ์
แล้วจ้าวหยวนไปไหนน่ะหรือ?
ถูกต้องแล้ว
เขาพาเต๋อซีเข้าไปในตำหนักฝ่ายในเพื่อตามหาซูเจียว
ซูเจียวเพิ่งตื่นได้ไม่นาน หลังจากนางกำนัลช่วยแต่งตัวแต่งหน้าให้เรียบร้อย นางก็กำลังรับประทานอาหารเช้าในวัง
จะว่าไป ครัวหลวงก็มีฝีมืออยู่เหมือนกัน
อาหารเช้าสิบแปดอย่างประณีต แต่ปริมาณน้อย รับรองว่าชิมได้ครบทุกอย่าง กินแล้วมีความสุข
“ถวายบังคมฮ่องเต้”
เมื่อเห็นจ้าวหยวนเดินเข้ามา ทุกคนก็ก้มหน้าคำนับพร้อมกัน
“ออกไปได้แล้ว”
จ้าวหยวนตรัส
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าคนรับใช้ในตำหนักก็ทยอยออกไปทางประตูอย่างเงียบเชียบ
เต๋อซีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พลางคิดว่าตนควรถอยออกไปด้วยหรือไม่
แต่พอคิดดูแล้ว ก็รู้สึกว่าในวังจะไม่มีคนคอยรับใช้ไม่ได้สิ!
ถ้าเขาถอยออกไปด้วย แล้วใครจะคอยรับใช้ฮ่องเต้ล่ะ?
ดังนั้นเขาจึงยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ อย่างเชื่อฟัง
แต่ไม่นานเขาก็เสียใจที่ตัดสินใจเช่นนี้ แทบอยากให้พ่อแม่งอกปีกให้เขาสักคู่ จะได้บินหนีออกไปเสีย
“ถวายบังคมย่าหลวง”