ซูเจียวอ่านข้อมูลของจ้าวหยวนตั้งแต่ต้นจนจบ จู่ ๆ ก็เกิดความคิดขึ้นมา มุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อย
เธอรู้แล้วว่าควรทำอย่างไร!
ไม่นาน ซูเจียวก็ปรับท่านั่งเล็กน้อย แววตาที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความคาดหวัง ความหวาดกลัว และความเขินอาย เปลี่ยนเป็นสุขุมเยือกเย็น บุคลิกสง่างาม แต่แฝงด้วยความน่าเกรงขามที่หล่อเลี้ยงด้วยอำนาจ
ผ่านไปอีกหนึ่งเค่อ ด้านนอกก็มีเสียงเคลื่อนไหว
ตามธรรมเนียมแล้ว เวลานี้เธอควรออกไปรับเสด็จฮ่องเต้
แต่เธอยังคงนั่งอยู่บนเตียง ไม่ขยับเขยื้อน
สาวใช้ข้างกายกระซิบเตือนเบา ๆ ซูเจียวเพียงเหลือบตามองไปทีเดียว ก็ทำให้สาวใช้ก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าเอ่ยปากอีก
“ตึก ตึก~”
เสียงฝีเท้าดังเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน
ไม่กี่นาทีต่อมา บุรุษที่ปรากฏตรงหน้าซูเจียวก็คือทรราชวัยสี่สิบหกปีแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยน—จ้าวหยวน!
คิ้วตาของเขาแฝงประกายคมกริบดุจคมดาบ ร่างสูงหนึ่งเมตรแปดสิบเจ็ดก้าวเข้าประตูมาราวกับพากลิ่นอายสังหารติดตัวมาด้วย ภายใต้ฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองสว่างยังเป็นร่างกายที่แข็งแรงกำยำ บนหลังมือที่เผยออกมายังมีรอยแผลเป็นยาวเส้นหนึ่ง
มองอย่างไรก็ไม่เหมือนคนอายุสั้นเลยสักนิด
ดูท่าแก่นทองที่เจ้าของร่างเดิมป้อนให้เขาทุกวัน กับยาลับกระตุ้นกำหนัด คงเป็นตัวการทำลายชีวิตเขาจนหมดสิ้น
เมื่อเห็นใบหน้างดงามเย้ายวนของซูเจียว ความไม่พอใจบนใบหน้าเขาก็ลดลงเล็กน้อย “คนข้างกายเจ้าไม่เคยสอนเรื่องมารยาทให้บ้างหรือ?”
“มารยาท?”
ซูเจียวหัวเราะเบา ๆ แววตาที่มองเขาเปี่ยมด้วยความเมตตา “เจ้าจะมาพูดเรื่องมารยาทกับเราอย่างนั้นหรือ?”
พูดจบ เธอไม่รอให้จ้าวหยวนเอ่ยปาก ก็ยกมือขึ้นก่อน “ทุกคนออกไป เรามีเรื่องจะคุยกับฮ่องเต้”