หอชูเซียงอยู่ไม่ไกลจากตึกฮั่นไห่ ระยะทางประมาณ 15 กิโลเมตร ขับรถแค่ครึ่งชั่วโมงก็ถึง
“อืม...”
ระหว่างทาง เจียงเทียนชูเท้าคาง เอียงศีรษะมองลู่จิ่น
อาจิ่นขับรถได้นิ่งดีเหมือนกันนะ
ไม่รีบร้อนไม่วอกแวก ถึงจังหวะต้องเร็วก็ค่อยเร่ง ถึงจังหวะต้องช้าก็ผ่อนลง
ดี ไม่เลวเลย!
ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ!
“......”
ส่วนลู่จิ่นก็ตั้งใจขับรถ สัมผัสทั้งพละกำลังอันดุดันของรถจีคลาสและความแน่นหนาของช่วงล่างอย่างเต็มที่
โอ้โห รถจีคลาสก็คือรถจีคลาสจริง ๆ!
รถราคาตอนออกรถเกือบ 3 ล้านคันนี้ ขับแล้วมีคำเดียว—นิ่ง!
บีเอ็มดับเบิลยูเอ็กซ์ไฟว์ของไอ้หมอนั่นก็ดีอยู่หรอก แต่พอเทียบกับรถจีคลาสแล้วก็ยังด้อยกว่าอยู่หน่อย
ลู่จิ่นคิดไว้แล้ว สุดสัปดาห์นี้เขานัดไอ้หมอนั่นไปตกปลาไม่ใช่เหรอ?
ปกติขับเอ็กซ์ไฟว์ของมันไปตลอด คราวนี้เขาจะขับรถจีคลาสของพี่สาวชูไปเอง
ถึงตอนนั้นคงทำเอาไอ้ลูกชายตาแทบบอดไปเลยล่ะมั้ง?!
หนึ่งในเรื่องที่สะใจที่สุดในชีวิตก็คือการอวดเบ่งต่อหน้าเพื่อนแท้ ฮ่า ๆ!
อย่างที่เขาว่ากัน กลัวก็แต่พี่น้องลำบาก แต่ก็กลัวพี่น้องขับรถแลนด์โรเวอร์เหมือนกัน
ไอ้หมอนั่นเอ๋ย พี่ไม่ได้ขับแลนด์โรเวอร์ก็จริง แต่ดันได้ขับรถจีคลาสของพี่สาวเศรษฐีโดยไม่ทันตั้งตัว!
ถามหน่อยสิว่าอิจฉาไหม!
แถมไม่ได้มีแค่รถจีคลาสให้ขับนะ ยังมีรถหรูอีก 19 คันต่อคิวรอให้พี่ชายไปลองขับอยู่ด้วย
เดี๋ยวจะขับไปจอดตรงหน้าแกทีละคัน ดูซิว่าแกจะทำหน้ายังไง!
ขณะที่ลู่จิ่นกำลังตั้งตารอเห็นสีหน้าหมดสภาพของไอ้ลูกชาย หอชูเซียงก็มาถึงพอดี
ลู่จิ่นจอดรถลงช่องจอดของหอชูเซียงอย่างอาลัยอาวรณ์ หยิบกล่องอุปกรณ์ที่วางอยู่เบาะหลัง แล้วเดินตามเจียงเทียนชูเข้าไปในหอชูเซียง