«อาจิ่น ดูสิว่าชอบคันไหน เราก็ขับคันนั้นออกไปเที่ยวกัน!»
«...»
ลู่จิ่นรับกล่องกำมะหยี่สีดำที่เจียงเทียนชูยื่นมาให้ แล้วก้มลงมองแวบหนึ่ง
ภายในกล่องมีกุญแจรถ 20 ดอกวางเรียงเป็นระเบียบอยู่ในช่องกำมะหยี่
โห...
แค่หยิบกุญแจรถพวกนี้ออกมาสักดอกเดียว ก็ทำให้เหล่าครีเอเตอร์สายรถยนต์ทำคลิปได้ทั้งตอนแล้ว
รถพวกนี้คันไหนบ้างที่ไม่ใช่รถในฝันของผู้ชาย?
คันไหนบ้างที่ขับออกไปแล้วจะไม่กลายเป็นคนที่เท่ที่สุดบนถนน?
ส่วนวันนี้จะขับคันไหนออกไปเที่ยวกับพี่ชูดีล่ะ?
ในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่ง ไม่อยากเลือกเองก็อยากขับมันทุกคันนั่นแหละ!
ถึงจะสอบใบขับขี่ผ่านตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แถมฝีมือขับรถก็คล่องพอตัว
แต่ถ้านับรถที่เคยขับจริงจังจนได้สัมผัสอย่างละเอียดแล้ว รวมทั้งหมดก็มีแค่ 3 คัน
คันหนึ่งคือโตโยต้ารุ่นเก่าของพ่อหลู ที่ขับมานานกว่าสิบปี
อีกคันคือเจี๋ยต้าวีเอสามของอีชี่ โฟล์กสวาเกน ที่ขับตอนสอบใบขับขี่
เสียงคำรามของครูฝึกกับแรงสั่นของคลัตช์ คือความทรงจำที่ฝังใจที่สุดเกี่ยวกับรถคันนี้
คันสุดท้าย และเป็นคันที่ขับบ่อยที่สุด คือบีเอ็มดับเบิลยูเอ็กซ์ไฟฟ์ของไช่หยาง ลูกชายคนโตที่แต่งตั้งเอง
เวลาไปตกปลากับไอ้หมาอ่อน เขาก็ขับเอ็กซ์ไฟฟ์ของหมอนั่นออกไปทุกที
ท้ายรถกว้าง ใส่อุปกรณ์ตกปลาได้สะดวกมาก
«...»
เจียงเทียนชูเห็นลู่จิ่นกอดกล่องเงียบอยู่นาน ก็คิดว่าในบรรดารถ 20 คันนี้ไม่มีคันที่ถูกใจเขา
เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นเล็กน้อย แล้วถามอย่างร้อนใจว่า «อาจิ่น เป็นอะไรไป?»
«ในนี้ไม่มีรถที่ชอบเหรอ?»
«พี่ชู ไม่ใช่อย่างนั้น»
ลู่จิ่นได้สติกลับมา เกาหัวแล้วตอบตามตรงว่า «ชอบทุกคันเลย»
«ก็เลย...เลือกไม่ถูก»