【อร่อยไม่อร่อย พี่ชูเป็นคนตัดสิน!】
【สวัสดีทุกคน วันนี้เรามาถึงหอชาชื่อดังเก่าแก่แห่งหนึ่งในหลิงหนาน นั่นก็คือหอชูเซียง เพื่อมากินติ่มซำมื้อเช้ากัน】
【คนกว่างตงกินมื้อเช้ากัน ไม่ได้กินแค่ติ่มซำ แต่ได้ใช้ชีวิตอย่างเนิบช้าด้วย】
【วันนี้ ให้พี่ชูพาทุกคนไปลองชิมกันว่า หอชูเซียงอร่อยหรือเปล่า!】
【......】
ลู่จิ่นเขียนบทได้ลื่นไหลขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งเขียนก็ยิ่งคล่อง แทบหยุดมือไม่ได้
ตอนที่เขากำลังจดจ่อกับการแต่งบท พนักงานก็ยกติ่มซำจานใหม่เข้ามา เป็นเกี๊ยวหอยเชลล์พริกไทยเสฉวนดอกอัญชัน
เกี๊ยวหอยเชลล์พริกไทยเสฉวนดอกอัญชัน
แป้งเกี๊ยวสีฟ้าอ่อนที่ได้จากน้ำดอกอัญชันดูใสราวกับคริสตัล หน้าตาน่ากินสุด ๆ
เจียงเทียนชูคีบขึ้นมาลองชิมหนึ่งคำ
ความหวานสดของหอยเชลล์ระเบิดขึ้นบนปลายลิ้นก่อน ตามด้วยกลิ่นหอมซ่าของพริกไทยเสฉวน รสสดหวานผสานความชา กินแล้วไม่เลี่ยนเลย!
“ว้าว อันนี้อร่อยมาก!”
เจียงเทียนชูหันไปมองลู่จิ่น เห็นเขายังก้มหน้าก้มตาเขียนงาน จึงคีบเกี๊ยวหอยเชลล์ใส่ชามให้เขา
“อาจิ่น ลองชิมเกี๊ยวนี้สิ อร่อยมากเลย!”
“ครับ ขอบคุณนะพี่ชู เดี๋ยวผมเขียนช่วงนี้เสร็จแล้วค่อยกิน”
ลู่จิ่นตอบรับส่ง ๆ โดยไม่เงยหน้า มือยังเขียนไม่หยุด
เจียงเทียนชูพยักหน้า แล้วก้มหน้าก้มตากินต่อ
ผ่านไปไม่กี่นาที เธอหยิบผ้าเปียกมาเช็ดปาก ก่อนหันกลับไปมอง—
ให้ตายสิ เกี๊ยวในชามของอาจิ่นยังนอนนิ่งไม่ขยับเลยสักนิด!
“อาจิ่น!”
เจียงเทียนชูร้องเรียกอย่างงอน ๆ “ถ้าไม่รีบกิน เกี๊ยวหอยเชลล์ก็เย็นหมดหรอก!”