......
หลังจากลู่จิ่นกับหนุ่มส่งอาหารจากไปตามลำดับ
เจียงเทียนชูกับหลินเจียหมิ่นที่นั่งอยู่ในรถและเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดสบตากัน ต่างก็เผยสีหน้าเข้าใจออกมา
ด้วยความฉลาดของพวกเธอ เพียงครู่เดียวก็ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว
จักรยานไฟฟ้าของหนุ่มส่งอาหารคนหนึ่งมีปัญหา และลู่จิ่นก็เห็นเข้า
จากนั้นลู่จิ่นก็ให้หนุ่มส่งอาหารยืมรถไฟฟ้าของตัวเองไปส่งอาหารต่อ
หลังจากนั้นหนุ่มส่งอาหารก็รู้จักตอบแทนบุญคุณ ไม่เพียงชวนลู่จิ่นดื่มเครื่องดื่ม ยังจะเลี้ยงข้าวเขาด้วย
แต่ลู่จิ่นโบกมือแล้วเดินจากไป ทั้งยังบอกว่าตัวเองคือเหลยเฟิง
“โอ้โห~”
“เรื่องที่อาจิ่นทำ... เท่มากเลยนะ”
เจียงเทียนชูลูบคาง พลางพูดเสียงเบา “แต่ตอนจบ... ยังไม่สมบูรณ์แบบเท่าไรนะ”
น้องชายอาจิ่นคนนี้ ยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจจริง ๆ!
ตอนแรกที่เธอสังเกตเห็นอาจิ่น ก็เพราะเช้านี้เขาสวมเสื้อยืดลิมิเต็ดจากผลงานเรื่องโปรดของเธอ
ต่อมา ตอนเช้าเธอได้อ่านประวัติของเขา จึงรู้ว่าเขามีความสามารถด้านการเขียนคอนเทนต์ยอดเยี่ยม ดูแลบัญชีทางการของกลุ่มบริษัทฮั่นไห่ได้อย่างโดดเด่น
ส่วนช่องวิดีโอสั้นที่ควรจะมีผู้ติดตามมากกว่าและจัดการง่ายกว่าบัญชีทางการ กลับถูกหัวหน้าผู้ไร้ความสามารถและคร่ำครึของอาจิ่นทำเสียจนเละเทะ
หลังจากนั้น การพบกับอาจิ่นในช่วงบ่ายก็เป็นไปอย่างราบรื่นมาก
ทั้งคู่คุยกันตั้งแต่นิยายออนไลน์ไปจนถึงเรื่องงาน จากกลุ่มบริษัทไปจนถึงเกม ยิ่งคุยก็ยิ่งถูกคอ