ในร้านไห่ตี่เลาที่ศูนย์การค้าหยางเฉิงหว่านเซียง ลู่จิ่นกับเฉิงหลังกำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
พนักงานยกจานผลไม้มาวางตอนที่เฉิงหลังอิ่มจนแทบลุกไม่ไหวแล้ว
เขาทิ้งตัวพิงเก้าอี้แล้วพูดกับลู่จิ่นว่า “พี่จิ่น...”
“หยิกผมทีสิ จะได้รู้ว่าผมกำลังฝันอยู่หรือเปล่า”
“พอผ่านทดลองงานก็ได้เงินเดือนหนึ่งหมื่นห้า โบนัสปลายปีสองเท่า...”
“สวัสดิการแบบนี้ ถ้าแม่ผมได้ยินเข้า คงสงสัยว่าผมไปสมัครบริษัทหลอกลวงมาแน่ ๆ”
“ฮ่า ๆ ๆ...”
ลู่จิ่นยิ้มพลางจิบน้ำบ๊วยเปรี้ยว ก่อนพูดช้า ๆ ว่า “จริงหรือไม่จริง พรุ่งนี้พอหนังสือแต่งตั้งออกมาก็รู้เองไม่ใช่เหรอ”
“แหะ ๆ...”
เฉิงหลังหัวเราะเอ๋อ ๆ สองที ก่อนจะสะดุ้งแล้วนั่งตัวตรงขึ้นมา “พี่จิ่น มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง!”
“อาเฉิง เมื่อกี้ไม่ได้บอกหรือไงว่าพี่เลี้ยง”
“ไม่ได้หรอก!”
“พี่จิ่นช่วยผมต่อรองสวัสดิการได้ขนาดนี้แล้ว ยังจะให้พี่เลี้ยงอีก ผมยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย”
พูดจบ เฉิงหลังก็พุ่งพรวดออกไป วิ่งเหยาะ ๆ ไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์
เขาวิ่งไปพลางพึมพำเสียงเบาว่า “พี่จิ่นพูดถูกแล้ว!”
“พอผ่านทดลองงานเดือนหน้าแล้ว อย่าว่าแต่มื้อเดียวเลย ร้านไห่ตี่เลาสิบมื้อผมก็เลี้ยงไหว!”
“สรรเสริญพี่จิ่น! สรรเสริญคุณเจียง! สรรเสริญฮั่นไห่!”
จากนั้นทั้งสองก็โบกมือลากันที่หน้าศูนย์การค้าหยางเฉิงหว่านเซียง
เฉิงหลังต้องรีบขึ้นรถไฟใต้ดินกลับหอพักพนักงานของกลุ่มบริษัท
หอพักพนักงานของกลุ่มบริษัทฮั่นไห่อยู่ไม่ไกลจากอาคารสำนักงานใหญ่ นั่งรถไฟใต้ดินแค่สี่สถานี ใช้เวลาเดินทางไปกลับในแต่ละวันประมาณยี่สิบนาที
พนักงานทุกคน รวมถึงนักศึกษาฝึกงาน สามารถยื่นขอเข้าพักในหอพนักงานได้
แต่เมื่อขอเข้าพักในหอแล้ว เงินช่วยเหลือค่าที่พักรายเดือนก็จะไม่ได้รับ เท่ากับนำเงินช่วยเหลือไปหักเป็นค่าเช่าแทน
หอพักพนักงานของกลุ่มบริษัทฮั่นไห่มีขนาดเท่ากันทั้งหมด เป็นห้องเดี่ยวเล็ก ๆ ขนาดสิบตารางเมตร พร้อมห้องน้ำส่วนตัว
มีพื้นที่ครัวส่วนกลางกับห้องซักผ้าให้ใช้ร่วมกัน
หอพักทั้งตึกเป็นอาคารที่ฮั่นไห่สร้างเอง ค่าเช่าจึงคิดตามต้นทุนสำหรับพนักงาน นับเป็นหนึ่งในสวัสดิการของกลุ่มบริษัทฮั่นไห่