“ติ๊ง——!”
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก ความทรงจำของลู่จิ่นถูกขัดจังหวะ
เขาจูงไต้เป่าออกจากลิฟต์ เดินผ่านโถงชั้นหนึ่ง มาถึงสวนขนาดใหญ่ตรงกลางหมู่บ้าน
ยามเย็นเดือนมิถุนายนของหลิงหนาน อากาศร้อนยังไม่คลายลง
ต้นหางนกยูงในสวนกำลังบานสะพรั่ง แดงฉานไปทั่วทั้งผืน
คุณลุงจางที่ลงมาเดินเล่นหลังมื้อเย็นเห็นลู่จิ่น ก็ทักทายอย่างอารมณ์ดี “อ้าว น้องหลู พาไต้เป่ามาเดินเล่นอีกแล้วเหรอ!”
ลู่จิ่นยิ้มตอบ “สวัสดีตอนเย็นครับ คุณลุงจาง”
ไต้เป่าแกว่งหางถูไถขากางเกงของคุณลุงจาง ทำเอาอีกฝ่ายชมไม่หยุดว่ามันทั้งฉลาดทั้งน่ารัก
พอลู่จิ่นพาไต้เป่าเดินมาถึงริมทะเลสาบจำลอง ไต้เป่าก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ลู่จิ่นเงยหน้ามอง ถึงได้รู้ว่าไต้เป่าเห็นเพื่อนซี้ของมันเข้าแล้ว นั่นคือสุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ชื่อพุดดิ้ง
“ฮัลโหล! บังเอิญจังเลย!”
เจ้าของพุดดิ้งเป็นสาวสวยที่มัดผมหางม้า
“บังเอิญจริง ๆ”
ลู่จิ่นพยักหน้าพลางยิ้ม
สุนัขทั้งสองตัวเข้ามาดมกันไปมา ก่อนจะสะบัดหางเล่นหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน
ส่วนลู่จิ่นก็คุยเรื่องจิปาถะในหมู่บ้านกับสาวสวยคนนั้นไปเรื่อย
คุยกันอยู่ครู่หนึ่ง อีกฝ่ายก็จูงพุดดิ้งขึ้นมา “พวกเรากลับก่อนนะ บ๊ายบาย!”
“บ๊ายบาย แล้วเจอกัน”
ลู่จิ่นจูงไต้เป่าเดินเล่นต่ออีกรอบ พอเห็นท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง คนกับหมาจึงพากันกลับบ้าน
กลับถึงบ้าน ลู่จิ่นปลดสายจูง แล้วใช้ทิชชูเปียกเช็ดอุ้งเท้าทั้งสี่ของไต้เป่าจนสะอาดทีละข้าง
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ลู่จิ่นก็หยิบเนื้อเป็ดอบแห้งออกมาหนึ่งชิ้นให้รางวัลไต้เป่า “วันนี้ไต้เป่าอยู่บ้านเรียบร้อยมาก!”
“ให้รางวัลเนื้อเป็ดอบแห้งหนึ่งชิ้น!”
“เอาละ พ่อจะไปออกกำลังกายแล้ว แกเล่นเองไปก่อนนะ”
ไต้เป่าคาบเนื้อเป็ดอบแห้งจากมือลู่จิ่นไปในคำเดียว แล้ววิ่งกลับเข้าที่นอนของตัวเองไปกินอย่างเอร็ดอร่อย