“...”
พอรู้ว่าเจียงเทียนชูไม่ใช่แค่สาวรวยธรรมดา แต่เป็นมหาเศรษฐีตัวจริง ความกังวลใจสุดท้ายของลู่จิ่นก็หายไปจนหมด
หลังอัปโหลดภาพตัวอย่างกับรายการจัดซื้อขึ้นระบบจัดซื้อแล้ว เขาก็เอนหลังพิงเก้าอี้เพื่อสุขภาพ ก่อนจะพูดว่า “เรียบร้อย!”
“ที่เหลือก็รอพี่ชูอนุมัติการจัดซื้อ”
“พอของทุกอย่างมาครบ ก็เริ่มเตรียมถ่ายวิดีโอตอนแรกได้เลย”
“เฮ้อ—”
ลู่จิ่นยกมือดูเวลา ห้าโมงห้าสิบห้านาที
เข้าห้องน้ำตอนนี้ กลับมาก็ได้เวลาเลิกงานพอดี
เพอร์เฟกต์!
ห้านาทีต่อมา
ลู่จิ่นกลับมาถึงโต๊ะทำงานตรงเวลา ปิดคอมพิวเตอร์ หยิบโทรศัพท์ สะพายกระเป๋า ทุกอย่างคล่องแคล่วเป็นจังหวะเดียวกัน
เก็บของเสร็จ เขาก็หันไปบอกเฉิงหลัง “อาเฉิง พี่ไปก่อนนะ”
“พี่จิ่น... รอผมด้วย!”
เฉิงหลังเงยหน้าดูเวลา จากนั้นก็รีบบันทึกไฟล์ คว้ากระเป๋าเป้แล้ววิ่งตามไป
“...”
พนักงานคนอื่น ๆ ในแผนกสื่อใหม่พากันเงยหน้าขึ้น
พวกเขามองแผ่นหลังของลู่จิ่นกับเฉิงหลังที่เดินออกไปด้วยกัน แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
แผนกอื่นเป็นยังไงพวกเขาไม่รู้
แต่ในแผนกสื่อใหม่ ถ้าเจิ้งเจี้ยนปางยังไม่กลับ คนอื่นก็กลับไม่ได้
ใครกล้าเลิกงานตรงเวลา รับรองว่าวันรุ่งขึ้นต้องถูกเรียกเข้าห้องทำงาน
เบาหน่อยก็โดนเหน็บแนมดุด่า
หนักหน่อยก็ถูกหักผลงาน ปรับเงิน แถมยังต้องเขียนรายงานสำนึกผิด
โดนชุดใหญ่เข้าไป พนักงานธรรมดาต่อให้ไม่ตายก็ต้องหมดสภาพ
ก่อนหน้านี้ลู่จิ่นไม่เคยยอมทำตามวิธีของเจิ้งเจี้ยนปาง
ทำงานเสร็จแล้ว พอหกโมงปุ๊บเขาก็กลับทันที
ตอนนี้ยิ่งไม่จำเป็นต้องสนใจเจิ้งเจี้ยนปางเข้าไปใหญ่
เขารับผิดชอบบัญชีส่วนตัวของคุณเจียงโดยเฉพาะ เจิ้งเจี้ยนปางไม่มีสิทธิ์มายุ่ง
ส่วนเฉิงหลัง...
เดิมทีเป็นลูกศิษย์ของลู่จิ่น แต่พออาจารย์คว้าขอบกางเกงไว้แล้วกระชากทีเดียว ก็ทะยานขึ้นฟ้าจากจุดเดิมทันที