ขณะที่ลู่จิ่นกับเฉิงหลังกำลังกินร้านไห่ตี่เลากันอย่างเอร็ดอร่อย
ชั้น 33 อาคารกลุ่มบริษัทฮั่นไห่ ห้องทำงานประธานบริษัท
“อืม—”
เจียงเทียนชูกางแขนทั้งสองข้าง แล้วบิดขี้เกียจยืดยาว
ส่วนเว้าส่วนโค้งอันสมบูรณ์แบบที่เกร็งมาทั้งวันเผยออกมาเต็มตาในจังหวะนี้
“เลิกงานแล้ว เลิกงานแล้ว!”
เจียงเทียนชูเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้ แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปยังกระจกบานใหญ่ในห้องทำงาน
เธอมองซ้ายทีขวาที พลางชมตัวเองอย่างหลงตัวเองว่า “เฮ้อ”
“ประธานบริษัทอย่างฉันนี่...สวยเกินไปแล้วจริง ๆ”
“รุ่นพี่คะ”
ตอนนั้นเอง หลินเจียหมิ่นเดินเข้ามาจากด้านนอก แล้วถามว่า “เดี๋ยวให้ฉันไปส่งคุณกลับหลิงหนานวานหมายเลข 1 ไหมคะ”
เจียงเทียนชูที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา ยังคงชื่นชมรูปร่างตัวเองในกระจก “ไม่รู้สิ แต่พี่สาวคนนี้หุ่นดีมากเลยนะ”
หลินเจียหมิ่น “……”
มาอีกแล้ว
รุ่นพี่นี่ ถ้าวันไหนไม่ทำตัวแปลก ๆ คงจะรู้สึกไม่สบายใจสินะ
หลินเจียหมิ่นสูดหายใจลึก แล้วขึ้นเสียง “รุ่นพี่!!!”
“อ๋อ ๆ ๆ”
คราวนี้เจียงเทียนชูถึงได้หันกลับมา ทำหน้างุนงงแล้วถามว่า “มิ่นมิ่น เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ”
หลินเจียหมิ่นทำหน้านิ่ง แล้วพูดซ้ำ “ฉันถามว่า เดี๋ยวให้ไปส่งคุณกลับหลิงหนานวานหมายเลข 1 ไหมคะ”
“กลับหลิงหนานวานหมายเลข 1 เหรอ”
เจียงเทียนชูลูบคาง “เรื่องนี้...ขอฉันคิดดูก่อน”
วิวทะเลที่หลิงหนานวานหมายเลข 1 สวยจริง ๆ
ทุกเช้าพอลืมตาขึ้นมา นอกหน้าต่างบานใหญ่ก็เป็นทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา ทำให้รู้สึกปลอดโปร่งสบายใจ
แต่ปัญหาคือ—มันอยู่ไกลจากบริษัทเกินไป
เดินทางไม่สะดวกก็หมายความว่าต้องตื่นเช้า