“...”
ลู่จิ่นสะบัดหัว แล้วรีบเดินตามเจียงเทียนชูไป
ทั้งสองเดินเคียงกันเข้าไปในลิฟต์
เจียงเทียนชูกดปุ่มชั้นบีหนึ่ง
ไม่นาน ลิฟต์ก็จอดที่ชั้นบีหนึ่ง
ลานจอดรถใต้ดินของอาคารกลุ่มบริษัทฮั่นไห่มีทั้งหมด 4 ชั้น
ชั้นบีสี่ บีสาม และบีสอง เป็นลานจอดรถของพนักงานกับผู้บริหารระดับกลาง
ส่วนชั้นบีหนึ่งเป็นลานจอดรถของผู้บริหารระดับสูง
ลู่จิ่นเข้าทำงานที่กลุ่มบริษัทฮั่นไห่มาปีครึ่งแล้ว แต่ยังไม่เคยมาชั้นบีหนึ่ง
“ติ๊ง—”
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็นพื้นเรซินอีพ็อกซีเคลือบกันลื่นที่มันวาวราวกับกระจก
“ไปกัน อาจิ่น!”
เจียงเทียนชูคว้าแขนลู่จิ่นแล้วลากเข้าไปด้านใน “รถจอดอยู่ข้างในน่ะ!”
เดินไปได้ไม่นาน ลู่จิ่นก็หยุดฝีเท้าหน้ารถคาดิลแลคเอสคาเลดสีเขียวแสบตาคันหนึ่ง
ให้ตายเถอะ สีเขียวแสบตาขนาดนี้ เป็นรถที่เด่นจนกลายเป็นตัวตลกชัด ๆ
“หืม...?”
เจียงเทียนชูรู้สึกได้ว่าลู่จิ่นหยุดเดิน จึงหยุดตาม
เธอมองไปตามสายตาของลู่จิ่น ก่อนเผยอริมฝีปากแดงเอ่ยว่า “อาจิ่น นั่นรถของหลัวเจี้ยนซวินจากกลุ่มสมุนเก่า”
พูดจบ เธอก็กระแอมแล้วเลียนเสียงคุณปู่เจียงที่พูดสำเนียงกวางตุ้งอย่างเข้มข้น “อาซวินคนนี้ชอบเอาหน้า หูเบา”
“ได้ยินลมก็คิดว่าฝนตก เป็นคนคุมหางเสือไม่ได้หรอก”
“ฮะ ๆ—”
ลู่จิ่นหัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้า
“ม้วนลับกองจิ้นอี้” ในหัวของเขาอัปเดตขึ้นเอง
【กลุ่มสมุนเก่า·หลัวเจี้ยนซวิน】
【ลักษณะเด่น: ชอบเอาหน้า หูเบา ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ถูกยุแยงได้ง่าย】
【บันทึกผู้บัญชาการหลู: คนแบบนี้รับมือง่ายที่สุด แค่ตั้งเวทีให้ เขาก็กระโดดขึ้นไปแสดงเอง】
“...”
ทั้งสองเดินต่อไป รถปอร์เช่พานาเมร่าคันใหม่เอี่ยมก็ปรากฏสู่สายตา