สัมผัสร้อนผ่าวไล่จากเบื้องล่างขึ้นมา
หร่วนอวี้สัมผัสได้ถึงความสุขสบายแปลกประหลาด ร่างกายอ่อนระทวยราวกับกลุ่มเมฆที่กำลังพลุ่งพล่าน จนอดหนีบขาเข้าหากันไม่ได้
ฝ่ามือหยาบกร้านยังคงไล้ไปทั่ว ทุกครั้งที่ลากผ่านก็ทำให้หัวใจเธอสั่นไหว ความร้อนรุ่มแผ่ซ่านขึ้นมา
ท่ามกลางความงัวเงีย หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ในยามเช้ามืดอันพร่ามัว เธอเห็นลู่เฉิงอวิ๋นกำลังแนบตัวอยู่ข้างแก้ม ร่างกายร้อนผ่าวจนน่าตกใจ หร่วนอวี้สะดุ้งตื่นในทันที
“คุณ... คุณเป็นไข้หรือเปล่า?”
หร่วนอวี้ยื่นมือไปแตะหน้าผากเขา ทว่าทันทีที่ขยับก็รู้สึกว่ามือของเขายังคาอยู่ในเสื้อผ้าของเธอ
สมองพลันอื้ออึงจนคิดอะไรไม่ออก
ลู่เฉิงอวิ๋นไม่ได้เป็นไข้สักหน่อย
แต่ดูเหมือนจะหนักยิ่งกว่าเป็นไข้เสียอีก
ลู่เฉิงอวิ๋นก้มหน้าลงมาแตะหน้าผากเธอ แล้วถามกลับว่า “ผมเป็นไข้เหรอ?”
หน้าผากที่ถูกเขาแตะทำให้หร่วนอวี้ตื่นเต็มตา
คุณไม่ได้เป็นไข้ แต่กำลังมีอารมณ์ต่างหาก
แถมท่าทางของเราสองคนตอนนี้ก็อันตรายมากด้วย
มือคุณวางอยู่ตรงไหนกันแน่?
ตื่นแล้วทำไมยังไม่เอาออกไปอีก!
ใบหน้าหร่วนอวี้เดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง เธอค่อย ๆ ขยับถอยหลังไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดเสียงอ่อยว่า “ไม่ได้เป็นไข้ ๆ คุณนอนต่อเถอะนะ ฟ้ายังไม่สว่างเลย”
เมื่อลู่เฉิงอวิ๋นถูกหลบมือ เขาก็โอบเธอเข้ามาอีกครั้ง
คราวนี้มือเลื่อนไปแผ่นหลัง มือซุกซนไล้คลึงผิวของเธออย่างแผ่วเบา ความร้อนส่งผ่านปลายนิ้วมาถึงร่างกาย
หร่วนอวี้พลิกตัวลงจากเตียงทันที “ฉันไปล้างหน้าแปรงฟันแล้ว!”
หญิงสาววิ่งหนีอย่างรวดเร็ว แทบจะคลานหนีลงจากเตียงเสียด้วยซ้ำ