หร่วนอวี้รู้สึกอีกแล้วว่าลู่เฉิงอวิ๋นกำลังโกรธ
แต่เธอก็ไม่แน่ใจ
เพราะทุกวันลู่เฉิงอวิ๋นยังคงทำอาหารให้เธอ ช่วงวันหยุดเขารับหน้าที่งานบ้านทั้งหมด ดูแลเธอเรียบร้อยแล้วค่อยไปทำงานล่วงเวลาที่บริษัท
ไม่ได้ทำหน้าบึ้งใส่เธอ
ไม่ได้เมินเธอด้วย
หร่วนอวี้ส่งข้อความหาเขา เขาก็ยังตอบกลับทันทีเหมือนเดิม
แต่ทุกอย่างช่างแปลกประหลาด เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าเขาโกรธ ทว่ากลับหาหลักฐานไม่ได้
หร่วนอวี้ขบคิดอย่างหนักว่าพระเอกในนิยายต้นฉบับเวลาโกรธเป็นอย่างไร แต่สุดท้ายก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าตัวเองลืมรายละเอียดในนิยายไปหลายอย่างเสียแล้ว ความทรงจำแบบปลาทองของนางเอกในนิยายกลับมาอีกครั้ง
หร่วนอวี้เริ่มร้อนใจขึ้นมาอีก
แย่แล้ว แย่แล้ว
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เธอคงลืมแม้กระทั่งเนื้อเรื่องสำคัญหรือเปล่า?
สายน้ำแห่งกาลเวลาช่างกลืนกินความทรงจำเก่งเหลือเกิน หร่วนอวี้จึงเปิดบันทึกในโทรศัพท์แล้วจดไว้ โดยตั้งชื่อว่า《ตกอยู่ในสีสันปักกิ่ง》พระเอกกับนางเอกจะพบกันในวันที่ 12 สิงหาคมปีนี้ เพราะวันนั้นเป็นวันเกิดของเจ้าของร่างเดิม
เจ้าของร่างเดิมอยู่กับลู่เฉิงอวิ๋นในห้องใต้ดินมาหนึ่งปี พอถึงวันเกิดก็สร้างเรื่องใหญ่ด้วยการขายพระเอกทิ้งไว้ สุดท้ายจึงได้บทเรียนแสนเจ็บปวดที่ต้องไปเลี้ยงหมูในหุบเขาแร้นแค้นในอนาคต
เธอรัวนิ้วจดบันทึกอยู่พักใหญ่ แล้วค่อยปิดบันทึก จากนั้นก็กลับมาครุ่นคิดว่าไท่จื่อโกรธหรือไม่
ถ้าเขาโกรธ เธอต้องรีบขอโทษ
ตอนนี้ยังไม่ต้องสนว่าใครผิด
หร่วนอวี้เปิดวีแชตแล้วพิมพ์ข้อความหยั่งเชิงอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ว่า “ลู่เฉิงอวิ๋น ฉันอยากกินแป้งทอดไส้ไข่ ตอนเย็นคุณซื้อกลับมาให้ฉันสักชิ้นได้ไหม?”