หร่วนอวี้อยากถามคนออกแบบจริง ๆ ว่าคิดอะไรอยู่กันแน่
คู่สามีภรรยาที่เข้าพักโรงแรมยอมอาบน้ำอย่างเปิดเผยต่อกันได้ทุกคู่เลยหรือไง?
อย่างไรเสียเธอก็ทำไม่ได้
แม้แต่บ่อน้ำพุร้อนสาธารณะ เธอยังไม่เคยไปเลยด้วยซ้ำ
เสียงน้ำดังขึ้นจากห้องน้ำ ลู่เฉิงอวิ๋นเข้าไปอาบน้ำแล้ว
หร่วนอวี้นั่งหันหลังให้เขาอยู่บนเตียง กอดกระดานวาดรูปไว้พลางท่องในใจว่า
รูปคือความว่างเปล่า ความว่างเปล่าคือรูป
ฉันไม่ใช่คนหื่น ฉันไม่ใช่คนหื่น
อย่าคิดฟุ้งซ่านสิ
แต่ดูเหมือนยิ่งกลัวอะไร ก็ยิ่งได้ยินชัดเจน
เสียงน้ำไหลดังซ่าเป็นระลอก ทั้งยังได้ยินเสียงบีบครีมอาบน้ำด้วย
ไม่นานนัก เสียงน้ำสาดซ่าก็ดังขึ้นอีกครั้ง
หร่วนอวี้ไม่กล้าจินตนาการเลยว่าน้ำอุ่นไหลผ่านกล้ามเนื้อแข็งแรงของเขา หยดน้ำไหลตามร่องกล้ามท้องเป็นลอนทั้งแปด ก่อนหยดลงพื้นทีละหยด ไอร้อนคล้ายลอยวนอยู่ข้างหู ทำให้เธอพลอยจินตนาการไปไกลด้วย
เมื่อรู้ตัวว่าความคิดในหัวเริ่มไม่บริสุทธิ์ หร่วนอวี้ก็รีบตบหัวตัวเองเบา ๆ แล้วด่าในใจว่า ตั้งสติหน่อยสิ สมองบ้าเอ๊ย เธอกำลังวาดรูปอยู่นะ!
เธอหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็อดคิดอยากวาดภาพคนไม่ได้ จะให้ดีที่สุดก็ต้องเป็นภาพที่ไม่สวมเสื้อผ้า...
หร่วนอวี้สิ้นหวังแล้ว
เธอเอนตัวทิ้งลงบนเตียง หลับตาลง
นี่คือการประณามตัวเองที่จิตใจไม่หนักแน่น
ลู่เฉิงอวิ๋นแต่งตัวเสร็จแล้ว ยืนอยู่ข้างเตียง
เสียงของเขาดังลงมาจากเหนือศีรษะของเธอ และใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ “ทำไมไม่วาดต่อแล้วล่ะ?”
หร่วนอวี้ลืมตาขึ้น
ใบหน้าหล่อเหลาที่มีโครงหน้าสมบูรณ์แบบราวกับรูปปั้นปรากฏอยู่ตรงหน้าในระยะใกล้ สัดส่วนใบหน้าโดดเด่นอย่างไร้ที่ติ สันจมูกสูง คิ้วตาคมลึก หล่อจนหัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ