หร่วนอวี้กดเพิ่มเพื่อนทันทีโดยไม่ต้องคิด
เงินหนึ่งหมื่น ใครบ้างจะไม่อยากได้
ยิ่งบ้านเธอยากจนถึงเพียงนี้
แต่เธอรับเงินแบบนี้ไว้ไม่ได้ อันไป่หยวนดูเป็นเด็กเอาแต่ใจ วันหน้าต้องเสียใจแน่
หร่วนอวี้เพิ่มเพื่อนในวีแชตแล้วรีบโอนเงินส่วนที่เกินคืนให้เขา
อันไป่หยวนยิ้มพลางแกว่งโทรศัพท์ให้เธอดู “งั้นฉันไม่รบกวนเธอเลิกงานแล้ว วันหลังจะพาเพื่อนมาให้เธอวาดรูปอีกนะ”
“ได้ แล้วเจอกัน”
หลังอันไป่หยวนจากไป หร่วนอวี้ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เธอจำได้ว่าคืนเงินไม่จำเป็นต้องเพิ่มเพื่อนในวีแชตนี่นา
หญิงสาวขมวดคิ้ว มองบัญชีวีแชตของอันไป่หยวนอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะกดเพิ่มเขาเข้าไปในบัญชีดำ
ไม่รู้ทำไม แต่รู้สึกไม่ค่อยวางใจ
หร่วนอวี้ระแวดระวังเต็มที่ คิดว่าครอบครัวยากจนของพวกเขาคงทนรับการถูกหลอกสักครั้งไม่ไหว
ลู่เฉิงอวิ๋นบังเอิญพบอันไป่หยวนบนถนน
ปกติเขาไม่ใส่ใจคนที่ไม่เกี่ยวข้องอยู่แล้ว แต่อันไป่หยวนแต่งตัวสะดุดตาเกินไป เสื้อผ้าสีชมพูทั้งตัว แม้แต่ผมก็ยังเป็นสีชมพู มองเห็นแต่ไกล
เด็กหนุ่มก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ ดูเหมือนไม่ทันสังเกตคนรอบข้าง
ลู่เฉิงอวิ๋นเหลือบมองโดยไม่ตั้งใจ เห็นหน้าวีแชตบนโทรศัพท์ของอีกฝ่าย และรูปโปรไฟล์นั้นก็คือของหร่วนอวี้
เที่ยงวันกลางฤดูร้อนแท้ ๆ
จู่ ๆ อากาศก็เย็นลง
ลู่เฉิงอวิ๋นชะงักอยู่กับที่ กำหมัดแน่น
อันไป่หยวนเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ขณะที่ไฟโทสะในอกของลู่เฉิงอวิ๋นกลับยิ่งลุกโชน
นี่เพิ่มเพื่อนในวีแชตกันแล้วหรือ
ขนาดเขายังไม่ได้เพิ่มเธอเลย
ทำไมล่ะ?
ลู่เฉิงอวิ๋นมองตัวเองที่ไม่มีอะไรติดตัว เขาจนเสียจนไม่มีแม้แต่โทรศัพท์สักเครื่อง ส่วนเจ้าหนุ่มผมชมพูคนนั้นกลับสวมนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์มูลค่าสี่ล้านหยวนอยู่บนข้อมือ