ลู่เฉิงอวิ๋นตอบว่า “แค่ดูเหมือนหนา ความจริงอาจไม่ได้หนาขนาดนั้นก็ได้”
ฤดูหนาวที่บ้านเกิดหนาวมาก ต่อให้มีผ้าห่มหนา ๆ ก็ช่วยได้ไม่เท่าไร โดยเฉพาะผู้หญิงที่กลัวหนาวเป็นพิเศษ
ลู่เฉิงอวิ๋นเปิดเครื่องปรับอากาศ แต่ผ่านไปสิบกว่านาที ประสิทธิภาพการทำความร้อนก็ยังแทบไม่ดีขึ้น
หร่วนอวี้สวมเสื้อขนเป็ด ไม่กล้าถอดออก เธอยืนลังเลอยู่ข้างเตียง “ใส่เสื้อนอนทั้งอย่างนี้ได้ไหม?”
“ถ้าใส่เสื้อขนเป็ดอยู่ ความร้อนก็ส่งผ่านไม่ได้” ลู่เฉิงอวิ๋นครุ่นคิดครู่หนึ่ง “เอาอย่างนี้ไหม ฉันจะเข้าไปอุ่นผ้าห่มให้ร้อนก่อน แล้วคุณค่อยเข้ามานอน”
หร่วนอวี้ตาเป็นประกายทันที “จริงเหรอ? ลู่เฉิงอวิ๋น คุณนี่เป็นคนดีจริง ๆ!”
มุมปากลู่เฉิงอวิ๋นยกขึ้นเล็กน้อย เขาถอดเสื้อนอกแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่ม อุ่นอยู่พักใหญ่กว่าจะเริ่มอุ่นขึ้นมาบ้าง
หร่วนอวี้ถอดเสื้อผ้าขึ้นเตียงตาม แต่พอมุดเข้าไปในผ้าห่มก็สะดุ้งเพราะความเย็น เธอเบะปาก จมูกแดงก่ำแล้วพูดว่า “เหมือนจะยังเย็นอยู่เลย”
เธอประเมินความหนาวของชนบทต่ำไป
หนาวจนตัวสั่นไม่หยุด
ลู่เฉิงอวิ๋นขมวดคิ้ว ถอดเสื้อไหมพรมออกแล้วนอนเปลือยอกอุ่นผ้าห่มต่อ “ทำแบบนี้น่าจะอุ่นเร็วขึ้น”
หร่วนอวี้ชะงักไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าท่านไท่จื่อกำลังลำบากเพราะคำพูดส่ง ๆ ของเธออีกแล้ว จึงตกใจจนแทบจะกระโดดลุกขึ้น “มะ...ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ หนาวจะตาย คุณจะยิ่งหนาวนะ...”
ลู่เฉิงอวิ๋นยื่นมือดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด ไออุ่นแผ่เข้ามาอย่างรวดเร็ว ไม่นานผ้าห่มก็อุ่นขึ้น