หร่วนอวี้สีหน้าเคร่งเครียด ระวังตัวอย่างมาก
ลู่เฉิงอวิ๋นย้อนถามเธอว่า “มีอะไรที่รับไม่ได้งั้นเหรอ?”
เมื่อก่อนเขานั่งรถโรลส์-รอยซ์ได้ ตอนนี้จะนั่งรถอู่หลิงหงกวงก็ได้เหมือนกัน
คนเราอยู่ในช่วงชีวิตไหน ก็ใช้ชีวิตให้เหมาะกับช่วงนั้น ไม่อย่างนั้นก็เป็นแค่การทรมานตัวเอง
หร่วนอวี้มองสีหน้าจริงจังของเขา จู่ ๆ ก็นึกถึงตอนที่ลู่เฉิงอวิ๋นล้มละลาย ถึงขั้นไปทำงานแบกปูนในไซต์ก่อสร้าง ความเย่อหยิ่งของผู้เป็นที่รักของสวรรค์ถูกชีวิตขัดเกลาจนเรียบไปหมด
เธอพลันรู้สึกสงสารเขาขึ้นมาเล็กน้อย
เดิมทีเธอแค่อยากเลือกรถคันเล็ก ๆ ราคาห้าหมื่นหยวน เอาไว้ขับเล่นก็พอ แต่ตอนนี้กลับอยากได้คันที่ดีกว่านั้น อย่างน้อยก็ไม่อยากให้ลู่เฉิงอวิ๋นถูกคนอื่นหัวเราะเยาะ
“งั้นเลือกราคาราวแสนกว่าหยวนก็แล้วกัน ฉันไม่อยากได้รถถูกเกินไป” หร่วนอวี้กลับมาแสร้งทำเป็นคุณหนูตัวจริงที่ดูถูกคนจนอีกครั้ง
ลู่เฉิงอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “เลือกราคาราวสองแสนกว่าหยวนก็ได้ ตอนนี้เรามีเงินเก็บตั้งเยอะ แถมหลังปีใหม่ยังจะได้โบนัสประจำปีด้วย ไม่กระทบกับชีวิตหรอก”
หร่วนอวี้ส่ายหน้า “เก็บไว้เถอะ เผื่อมีเรื่องด่วนอย่างอื่นต้องใช้เงิน จะคอยยืมเหลียงเฉวียนตลอดก็ไม่ได้”
ลู่เฉิงอวิ๋นลองคิดดูแล้วก็เห็นด้วย
เงินที่เก็บไว้ พวกเขายังต้องเอาไปซื้อบ้านอีก
ทั้งสองเลือกซื้อรถสีชมพูรุ่นหนึ่งผ่านโทรศัพท์ เป็นรถไฟฟ้าล้วนรุ่นโอร่า บัลเลต์แคต รูปทรงย้อนยุคสง่างาม ทั้งยังดูน่ารักอีกด้วย
ตอนรับรถ หร่วนอวี้เป็นคนจ่ายเงินเต็มจำนวน
ลู่เฉิงอวิ๋นยืนกรานให้จดทะเบียนเป็นชื่อเธอ