บทที่ 163 ต้องชอบแม่แน่ ๆ
ดวงตากลมดำของเจ้าหญิงตัวน้อยจับจ้องเธอ
หร่วนอวี้จ้องตากับลูกน้อยอยู่ครู่หนึ่ง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าน่ารักเหลือเกิน ตัวเล็กนิดเดียว ใบหน้าก็เล็ก มือก็เล็ก เธอลองใช้นิ้วแตะแก้มเบา ๆ ผิวนุ่มลื่นยิ่งกว่าไข่ตุ๋นเสียอีก
เทียนเทียนมองเธอเงียบ ๆ อยู่อย่างนั้น ไม่ขยับ ไม่กะพริบตา ไม่ร้องไห้หรืองอแง มีเพียงลูกตาที่กลอกไปมาบ้างเป็นครั้งคราว
หร่วนอวี้เริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที ลูกสาวตัวน้อยนุ่มนิ่มน่ารัก ดูท่าจะมีนิสัยคล้ายลู่เฉิงอวิ๋นอยู่บ้าง เย็นชาเล็กน้อย
ความรู้สึกห่างเหินผุดขึ้นมาในทันใด หร่วนอวี้เริ่มกังวลว่าโตขึ้นลูกสาวจะไม่ชอบคุยกับเธอหรือเปล่า
“เทียนเทียน?” หร่วนอวี้สอดนิ้วเข้าไปในกำปั้นเล็ก ๆ ของลูก แล้วลองหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง “หนูจะชอบแม่ใช่ไหม?”
เจ้าหญิงตัวน้อยกำมือรอบนิ้วของแม่แน่น
หร่วนอวี้พลันยิ้มร่า ก้มลงจูบหน้าผากเจ้าหญิงตัวน้อย แล้วพูดอย่างปลื้มใจว่า “ฉันรู้อยู่แล้ว เทียนเทียนต้องชอบแม่แน่ ๆ”
สองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หร่วนอวี้กับเทียนเทียนถูกเข็นออกมาพร้อมกัน ประตูห้องคลอดเปิดออก เธอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับลู่เฉิงอวิ๋น
เขาสูงมาก
เพียงยืนอยู่ตรงนั้นก็สะดุดตาอย่างยิ่ง
ลู่เฉิงอวิ๋นก้าวยาว ๆ เข้ามาหา กุมมือเธอไว้แล้วถามว่า “เจ็บไหม?”
หร่วนอวี้คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ก็โอเคนะ ยาชาแบบไม่เจ็บนี่สุดยอดมาก ฉันจะเอาไปแนะนำอาเฉียวด้วย”
ลู่เฉิงอวิ๋นยิ้มอย่างโล่งอก “ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ผมกลัวอยู่ตลอดว่าคุณจะเจ็บจนร้องไห้ หร่วนอวี้ คุณเก่งมากจริง ๆ”