หกโมงเย็น
หร่วนอวี้เจ็บท้องคลอดขึ้นมาอีกครั้ง หลังปวดแผ่ว ๆ อยู่หลายสิบวินาที ความเจ็บก็ทุเลาลง ก่อนเข้าสู่ช่วงพักที่ไม่ปวดนานราวครึ่งชั่วโมง
อาจเพราะเพิ่งเริ่มเจ็บไม่มาก เธอจึงยังมีอารมณ์พูดกับลู่เฉิงอวิ๋นว่า “อาการเจ็บท้องคลอดนี่แปลกจังเลย พอหายปวดก็หายปวดไปดื้อ ๆ เลย”
“ยิ่งใกล้คลอด ช่วงพักก็จะยิ่งสั้นลง” ลู่เฉิงอวิ๋นมองเวลา ก่อนคำนวณระยะเวลาคลอดทั้งหมด “อาจต้องรอถึงพรุ่งนี้ถึงจะคลอด ตรงกับกำหนดคลอดของคุณเป๊ะเลย”
หร่วนอวี้ยิ้ม “เทียนเทียนช่างรู้ใจจริง ๆ แม้แต่วันเกิดก็ยังเลือกได้ตรงเวลาแบบนี้ ฉันตั้งตารอจะได้เห็นหน้าเธอแล้ว คุณว่าเธอจะเหมือนคุณหรือเหมือนฉัน?”
ลู่เฉิงอวิ๋นนึกถึงเด็กหญิงตัวน้อยที่เขาเห็นราง ๆ ในวันส่งท้ายปีเก่า จึงตอบไปโดยไม่รู้ตัวว่า “เหมือนคุณ ตัวแดงอมชมพู”
หร่วนอวี้ยิ้มจนปากแทบฉีก “ที่บ้านเตรียมเสื้อผ้าสีชมพูไว้ให้เธอตั้งกองใหญ่ จนแทบไม่มีที่เก็บแล้ว ดีที่เด็กโตเร็ว ทุกปีก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ได้”
ลู่เฉิงอวิ๋นบีบแก้มเธอเบา ๆ “เด็กโตก็เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ได้ทุกปีเหมือนกัน เดี๋ยวผมบอกแบรนด์พวกนั้นให้ส่งของใหม่มาให้คุณทุกปี แบบนี้ถึงไม่มีเวลาไปห้างก็แก้ปัญหาได้”
หร่วนอวี้มองเขาอย่างไม่เห็นด้วย “มีเยอะเกินไปก็สิ้นเปลืองนะ ฉันไม่ค่อยออกไปไหน เสื้อผ้ามากมายขนาดนั้นใส่ไม่หมดหรอก”
ลู่เฉิงอวิ๋นเข้าใจแล้ว “งั้นเพิ่มแบรนด์ชุดอยู่บ้านเข้าไปอีกสักสองสามแบรนด์”