“หมากฝรั่งเหรอ?” หร่วนอวี้ขยับเข้ามาใกล้ เอ่ยอย่างอยากกิน “ไม่ได้ซื้อกินมานานแล้ว ฉันก็อยากกินเหมือนกัน”
ลู่เฉิงอวิ๋นที่รู้สึกผิดฝืนทำใจให้สงบ
เขาหยิบหมากฝรั่งอีกกล่องจากเคาน์เตอร์ ยื่นให้พนักงานคิดเงิน “ซื้อรสสตรอว์เบอร์รีให้คุณนะ”
หร่วนอวี้ได้ยินแล้วก็ยิ้มกว้างขึ้น “รสสตรอว์เบอร์รีอร่อยที่สุดแล้ว!”
หลังจ่ายเงิน เธอรับหมากฝรั่งมา แกะห่อแล้วหยิบชิ้นหนึ่งยื่นให้แฟนหนุ่มก่อน จากนั้นก็ถามยิ้ม ๆ ว่า “ลองชิมสิ หวานไหม?”
ลู่เฉิงอวิ๋นเห็นว่ารอดตัวไปได้แล้วก็ผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย เขาก้มลงอ้าปากรับ “หวาน อร่อยกว่าสตรอว์เบอร์รีจริง ๆ อีก”
“แค่ก” หร่วนอวี้แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจว่าเขากำลังเหน็บสตรอว์เบอร์รีเปรี้ยว ๆ อยู่ เธอหยิบหมากฝรั่งมากินเองหนึ่งชิ้นด้วย
ทั้งสองหิ้วปลาเดินกลับบ้าน ลู่เฉิงอวิ๋นตัดหัวและเลาะก้างปลากุ้ยฮวาออก ก่อนจะบั้งเนื้อปลาเป็นลายกากบาท หร่วนอวี้รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายวิดีโอให้เขาทันที
“ว้าว ลู่เฉิงอวิ๋น คุณเก่งจัง บั้งแบบนี้แล้วหนังปลาไม่ขาดเลย” หร่วนอวี้ยกโทรศัพท์ค้างไว้ ตัวเลขบนหน้าจอบันทึกวิดีโอกะพริบอยู่
ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าเขียง ใบหน้าด้านข้างได้รูปคมชัด แนวกรามแข็งกร้าวเด่นชัด หน้าม้าตกลงมาอย่างเป็นระเบียบ ปรกคิ้วคมเข้มไว้เพียงเล็กน้อย
เขากำลังหมักเนื้อปลา ใส่เหล้าปรุงอาหาร เกลือ ขิงหั่นแว่น และต้นหอมลงในกะละมัง มือเรียวยาวค่อย ๆ เคลื่อนไหวอย่างเนิบช้า คลุกเครื่องปรุงเข้ากับเนื้อปลาให้ทั่ว
แปลกจริง ๆ ทั้งที่สิ่งที่เขากำลังขยำอยู่คือเนื้อปลาแท้ ๆ
แต่ในใจหร่วนอวี้กลับผุดจินตนาการวาบหวามขึ้นมาเสียได้ เธอรู้สึกว่าท่าทางของเขาช่างคุ้นตาเหลือเกิน โอ๊ย ช่วยด้วย ทำไมเธอถึงคิดลามกอีกแล้ว!