วันนี้หร่วนอวี้สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอมชมพูตัวหนึ่ง สอดชายเสื้อไว้ในกางเกงเอวสูงทรงตรงสีขาว ดูสดใสสะอาดตา
แต่ตอนนี้ชายเสื้อของเธอถูกดึงหลุดออกมาแล้ว แม้แต่กระดุมคอเสื้อก็ยังถูกปลดออก
ชายหนุ่มซบอยู่บนอกเธอ จุมพิตแผ่วเบา ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดผิวกายจนเกิดระลอกไหว
เสื้อผ้าถูกปลดร่วงลงบนพื้น หญิงสาวสัมผัสได้ชัดเจนถึงปลายลิ้นของเขา ความรู้สึกแปลกประหลาดแต่แสนสบายพลันก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ฝ่ามือหนาประคองเอวด้านหลังของเธอไว้ ยกให้ร่างของเธอแอ่นขึ้นอีกนิด
หร่วนอวี้หอบหายใจถี่ หน้าอกกระเพื่อมแรง ทว่าไม่ต่างจากแกะเดินเข้าปากเสือ เอวด้านหลังของเธอถูกบีบแน่นยิ่งกว่าเดิม
“ลู่เฉิงอวิ๋น...”
หญิงสาวพยายามเรียกเขา แต่เสียงของเธอหวานหยดย้อยเกินไปจนฟังไม่ออกว่าต้องการให้หยุด หรืออยากให้ทำต่อ
ลู่เฉิงอวิ๋นเงยหน้าขึ้นจูบเธอ คลอเคลียจนเธอโอบแขนรอบคอเขา ผิวกายทั้งสองแนบชิดกัน อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านถึงขีดสุด
ชายหนุ่มหลุบตาลง พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเอง ปลายนิ้วกระตุกเพียงนิด เสื้อก็ถูกสะบัดลงบนพรม
เกือบครึ่งปีแล้วที่เขาไม่ได้ออกแรงทำงานหนัก กล้ามเนื้อกระชับจึงลดลงจนเหลือเพียงมัดบาง ผิวสีทองแดงก็กลับกลายเป็นสีขาวซีด แนวไหล่คมชัด เส้นสายช่วงเอวและหน้าท้องเด่นชัด เผยเสน่ห์เย้ายวนที่เยือกเย็นและอดกลั้น
แผงอกอุ่นร้อนแนบลงบนอกเธอ หร่วนอวี้สะท้านวาบ นึกถึงคืนนั้นที่พวกเขาอาบน้ำด้วยกัน ทั้งสองก็แนบชิดกันอย่างเปิดเผยเช่นนี้ แต่ตอนนี้ยังเป็นเวลากลางวันแสก ๆ แถมยังไม่ได้ปิดม่าน...