ลู่เฉิงอวิ๋นนึกถึงตอนอยู่หอพักสมัยมัธยมปลาย เพื่อนร่วมห้องมักส่งต่อหนังให้กันดู หรือว่าจะเป็นของแบบนั้น?
พอรู้ว่าความคิดในหัวแฟนสาวอาจไม่ต่างจากของตัวเอง สายตาของชายหนุ่มก็พลันเปลี่ยนไปทันที เขามองเธอด้วยแววตาร้อนแรงราวกับกำลังจะกลืนกิน
หร่วนอวี้ตกใจกับสายตาของเขาจนถอยกรูด แต่แผ่นหลังกลับถูกแขนของเขาโอบรั้งไว้ ต่อให้ถอยไปจนชิดกำแพงก็ยังอยู่ในอ้อมกอดเขา ความรู้สึกเหมือนถูกควบคุมแบบนี้ช่างคล้ายกับฉากรักบังคับในนิยายหลุดมาอยู่ในชีวิตจริงเสียเหลือเกิน
แต่นิยายก็ส่วนนิยาย ถ้าเจอเรื่องแบบนี้ในชีวิตจริงต้องแจ้งตำรวจสิ!
หร่วนอวี้พูดตะกุกตะกักว่า “เคารพความเป็นส่วนตัวของแฟน เริ่มต้นได้ที่คุณนะคะ”
ลู่เฉิงอวิ๋นรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม “ผมไม่มีความเป็นส่วนตัวเสียหน่อย คุณอยากดูอะไรก็ให้ดูได้หมด”
หร่วนอวี้หน้าแดง “ฉันไม่อยากดูเรื่องส่วนตัวของคุณสักหน่อย”
ลู่เฉิงอวิ๋นจับนิ้วเธอไว้ อมไว้ในปากแล้วขบเบา ๆ ทีหนึ่ง เมื่อสัมผัสได้ว่าร่างของหญิงสาวสั่นสะท้าน เขาก็ลดเสียงลง กระซิบล่อลวงว่า “ให้ผมดูสักแวบได้ไหม?”
หร่วนอวี้ต้านทานไม่ไหวแล้ว
ยังดีที่เขาขอดูแค่แวบเดียว เธอจึงยอมจำนนชั่วครู่ “แค่แวบเดียวนะ”
พูดจบ เธอก็พลิกโทรศัพท์ให้เขาดูหน้าหนังสือ แต่ดันเผลอกดแถบเลื่อนตอนอ่าน ทำให้หน้าจอกระโดดไปเจอเนื้อหาวาบหวามเต็มหน้าทันที
หร่วนอวี้มองแอปควาร์กของตัวเองอย่างตกตะลึง เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ไหนบอกว่าจะหาเรื่องใส ๆ มาให้เธออ่านไง?
เสียงครางอื้ออึงเต็มหน้าจอนี่มันอะไรกัน???