ลู่เฉิงอวิ๋นเลิกผ้าห่มออก แล้วถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว
แขนเรียวบางของหญิงสาวโอบรอบตัวเขา เธอส่งเสียงครางแผ่วเบาข้างหู
ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับก้อนหิน จนกระทั่งในที่สุดก็เปิดประตูสู่ความสุขสมได้
ชั่วพริบตาถัดมา ความหฤหรรษ์ก็แผ่ซ่านไปทั่ว
ลู่เฉิงอวิ๋นตื่นขึ้นมาพร้อมสมองที่ว่างเปล่า
เขาหอบหายใจหนัก พลางมองหญิงสาวข้างกาย
เธอนอนเรียบร้อยมาก แทบไม่เปลี่ยนท่าเลย ยังคงหันหลังให้เขา เผยต้นคอขาวเนียน และมีเส้นผมสองสามเส้นหลุดลุ่ยอยู่ข้าง ๆ
ลู่เฉิงอวิ๋นมึนงงอยู่บ้าง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาฝันเปียก
และตัวเอกในฝันกลับเป็น...
ลู่เฉิงอวิ๋นเรียนสายวิทย์ เขาเคยไม่เข้าใจอยู่พักใหญ่ว่าในหัวของเพื่อนคณะอักษรศาสตร์มีเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ และความโรแมนติกมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร
เขายังเคยคิดอยู่พักหนึ่งว่า การมีแฟนก็เพื่อหาภรรยาสักคน มีลูกด้วยกัน แล้วทั้งสามคนก็จะกลายเป็นครอบครัวตามความหมายของสังคม เท่านี้ชีวิตก็ถือว่าสมบูรณ์แล้ว
แต่หลังจากเหตุการณ์ล้มละลายของเขา
ในโรงแรมซอมซ่อ คับแคบ และราคาถูกแห่งนี้
เขากลับเกิดความคิดวาบหวามขึ้นมา
ราวกับเขาเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่พวกเขาใช้เวลาทั้งชีวิตไล่ตามคืออะไร มันเป็นแก่นแท้ของชีวิตคู่ แต่ขณะเดียวกันก็เป็นสิ่งที่อยู่เหนือชีวิตคู่
“ลู่เฉิงอวิ๋น ทำไมคุณซักผ้าอีกแล้ว?” หร่วนอวี้เพิ่งลืมตาขึ้น ก็เห็นลู่เฉิงอวิ๋นกำลังตากกางเกงนอน