หลินเฮ่อกำลังเพลิดเพลินกับหมูแดงตุ๋นอันโอชะ พลางเปิดมือถือตอบข้อความในแอปสนทนา
หวังหั่วเพื่อนสนิทส่งข้อความมา หวังหั่วเป็นเพื่อนที่หลินเฮ่อรู้จักสมัยมหาวิทยาลัย รู้จักกันตอนแบดมินตัน หลังจบการศึกษาก็มาพัฒนาในเมืองเผิงเฉิงด้วยกัน
หวังหั่วบอกว่าพรุ่งนี้เขาหยุด อยากชวนหลินเฮ่อไปตีแบด
หลินเฮ่อตอบกลับด้วยสติกเกอร์หัวหมาโอเค
การกระทำของหลินเฮ่อทำให้ผู้คนทุกยุคทุกสมัยไม่อาจเข้าใจ ที่แท้กลับสามารถส่งเสียงไปไกลได้ถึงพันลี้!
จักรพรรดิจิ๋นซีทอดพระเนตรแบดมินตันที่หลินเฮ่อพูดถึงในหน้าจอ ทรงรู้สึกอยากรู้
"เจ้าทั้งหลายคิดว่าแบดมินตันนี้คือสิ่งใด"
หลี่ซือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงทูลตอบ "ควรจะเป็นกิจกรรมบันเทิงของชนรุ่นหลัง"
จักรพรรดิจิ๋นซีทรงพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรอีก
หลินเฮ่อเริ่มเปิดวิดีโอ อาหารเรียกน้ำย่อยอิเล็กทรอนิกส์ประจำวันเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้
วิดีโอแรกเด้งขึ้นมา
ท่ามกลางหิมะในสวนสัตว์ เสือโคร่งแมนจูเรียตัวหนึ่งกำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน
เสือตัวนั้นอ้วนกลมเป็นลูกบอล ขนสีส้มดำมีหิมะบางๆ เกาะติด เห็นชัดในความละเอียดระดับ 4K
จู่ๆ มันก็ล้มตัวลงบนหิมะ ตะแคงสี่ขาชูท้องขาวโพลน อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างกอดหัวกลิ้งไปมา แล้วก็แลบลิ้นเลียหิมะที่ร่วงหล่นลงมา
เมื่อกล้องซูมเข้าใกล้ ใบหน้าใหญ่ขนปุกปุยแทบจะชนจอ ตากลมเป็นประกาย หนวดมีหิมะเกาะ
หลินเฮ่อชอบสัตว์ที่สะอาด "เสือโคร่งแมนจูเรีย อ้วนเป็นลูกบอลแล้วยังทำตัวน่ารักอีก"
เขาที่ไม่รู้คือ ขณะนี้ใต้แผ่นฟ้า ทุกยุคทุกสมัยเงียบสนิท
ที่นครเสียนหยาง จักรพรรดิจิ๋นซีทรงรับประทานอาหารเสร็จแล้ว
เมื่อเสือยักษ์ตัวนั้นปรากฏตัวกลางแผ่นฟ้าด้วยท่าทางน่าเอ็นดูเช่นนี้ ทรงตกใจเล็กน้อย เพราะมันไม่เหมือนในภาพวาด
เมิ่งเถียนก็ตกใจเช่นกัน แต่ก็ตั้งสติได้ในไม่ช้า เสือตัวนี้ไม่ได้กระโจนออกมาจากแผ่นฟ้า
จักรพรรดิจิ๋นซีทอดพระเนตรเห็นว่ามือถือของหลินเฮ่อไม่เพียงส่งเสียงได้ไกลถึงพันลี้ ยังสามารถเก็บเสือดุร้ายไว้ในกล่องสี่เหลี่ยมได้อีกด้วย
จักรพรรดิจิ๋นซีทรงตกพระทัยยิ่งนัก "ชนรุ่นหลังกลับมีพลังอำนาจยิ่งใหญ่เพียงนี้"
ทรงคิดว่าแผ่นฟ้าที่แสดงให้เห็นในตอนนี้เป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวหนึ่ง หากสามารถเรียนรู้วิธีการที่เป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาของแคว้นฉินผ่านแผ่นฟ้าได้!
ณ พระตำหนักเว่ยหยาง หลิวปังยื่นคอออกไป จนตาจะหลุดออกจากเบ้า
เสือตัวนั้นใหญ่กว่าที่เขาเคยเห็นมาทุกตัวแต่กลับไร้ซึ่งอานุภาพสังหารใดๆ แถมยังเลียหิมะกินอีกต่างหาก!
"จื่อฝาง!" หลิวปังดึงแขนเสื้อจางเหลียง "เจ้าผ่านโลกมามาก บอกข้าที เสือสามารถเลี้ยงให้อ้วนได้ถึงเพียงนี้?”
จางเหลียงยิ้ม "บางทีชนรุ่นหลังอาจจะร่ำรวยถึงขนาดเอาเนื้อปลาใหญ่ๆ มาเลี้ยงเสือก็ได้"
ในแผ่นฟ้า วิดีโอตัดไปที่ภาพพี่เลี้ยงถือเนื้อสดชิ้นใหญ่ป้อนให้ เสืออ้วนตัวนั้นพุ่งเข้าไปกัดแก้มตุ่ยๆ
หลิวปังมองอยู่ครู่หนึ่ง พูดเสียงเบา "ทหารองครักษ์ของข้ายังกินไม่ดีเท่านี้เลย"
ในจ๊กฮั่น เล่าปี่กำลังถือชาน้ำหนึ่งถ้วย มองแผ่นฟ้าอย่างครุ่นคิด
เมื่อเสือตัวนั้นพลิกท้อง เล่าปี่เกือบพ่นชาออกมา แต่ก็กลั้นไว้ ได้แต่อาการไอไม่หยุด
"นายกรัฐมนตรี..." เขาหันไป มองจูกัดเหลียงด้วยตาเป็นประกาย สายตานั้นบอกชัดว่า นายกรัฐมนตรี เจ้าว่าเราจะสร้างกล่องสี่เหลี่ยมที่ส่งเสียงและเก็บเสือได้นั้นได้หรือไม่?
จูกัดเหลียงปิดคัมภีร์ไม้ไผ่ในมืออย่างเงียบๆ สบตากับเล่าปี่สามลมหายใจ แล้วใช้เสียงเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง "ท่านเจ้าเมือง ท่านคิดว่าข้าทำได้หรือ?"
เล่าปี่กระพริบตา
จูกัดเหลียงชี้ไปที่กล่องดำเล็กๆ ในแผ่นฟ้า
"สิ่งนั้นสามารถเก็บเสือไว้ในช่องว่างเพียงคืบ กระหม่อมสร้างกลไกบางอย่างก็สุดกำลังแล้ว สิ่งนี้..."
เขาหยุดครู่หนึ่ง แสดงสีหน้าหมดหนทางที่หาได้ยาก "สิ่งนี้น่าจะเป็นผลงานจากสติปัญญาอันสุดยอดของชนรุ่นหลัง ต่อให้วางวิธีการไว้ตรงหน้า กระหม่อมก็คงสร้างไม่ได้"
เล่าปี่รู้สึกว่าตนเองคิดไปไกลเกินไป แต่เมื่อสายตากลับไปที่แผ่นฟ้า ก็มุมปากโค้งขึ้น "เสือตัวนั้นช่างน่าสนใจจริงๆ นายกรัฐมนตรีดูสิ มันอ้วนจนหูเล็กลง"
จูกัดเหลียงอดยิ้มไม่ได้ ความงดงามของชนรุ่นหลังปรากฏให้เห็นจากเสือตัวนี้ได้ เสือยังเริ่มมีที่กินที่อยู่แล้ว
จริงด้วย หัวของเสือตัวนั้นกลมกลม ท่าทางโง่ๆ ไม่เหมือนราชาแห่งสัตว์ป่าเลย
ณ พระราชวังลั่วหยาง หลี่เฉิงเฉียนกำลังจูงหลี่ไท่อายุห้าขวบยืนดูแผ่นฟ้าใต้ชายคา
เพิ่งกินหมูแดงตุ๋นที่ตกลงมาจากฟ้าเสร็จ ริมฝีปากสองพี่น้องยังมันเยิ้มเป็นประกาย พุงน้อยๆ ของหลี่ไท่ยื่นออกมากลมกลม
เมื่อเห็นเสือตัวนั้น หลี่เฉิงเฉียนถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว อย่างไรเสียก็เป็นองค์รัชทายาท ถูกสั่งสอนมาตั้งแต่เด็กว่าเสือเป็นสัตว์มงคลร้าย
แต่หลี่ไท่ไม่เหมือนกัน เจ้าตัวน้อยคนนี้เกาะราว ยื่นนิ้วน้อยๆ อ้วนๆ ชี้ไปที่แผ่นฟ้าเล็กๆ ของตน แล้วตะโกนเสียงอ่อน
"พี่ใหญ่ดูสิ! เสือใหญ่! ท้องมันใหญ่กว่าท้องของไท่อีก!"
หลี่เฉิงเฉียนเพ่งมองดู ก็จริง ท้องกลมๆ ของเสือตัวนั้นนอนอยู่บนหิมะ ใหญ่กว่าท้องของหลี่ไท่หนึ่งรอบจริงๆ
เขาก็ผ่อนคลายลง อดหัวเราะออกมาไม่ได้
"นั่นมันเสือหรือ? ทำไมเหมือนแมวอย่างนั้น ยังกลิ้งเกลือกได้อีก"
"มันเลียหิมะ!" หลี่ไท่ตบมือ "พี่ใหญ่ หิมะอร่อยไหม?"
"เมื่อก่อนตอนหิมะตกเจ้าไม่เคยกินหรือ?"
หลี่ไท่นึกถึงหน้าหนาวปีก่อนที่เขาเอากำมือหนึ่งจากหิมะบนราวยัดใส่ปาก เย็นจนหน้าเด็กน้อยย่นเป็นลูกพลับ ไม่มีรสชาติอะไรเลย
ที่ไกลออกไป หลี่ซื่อหมินมองเงาหลังของลูกชายทั้งสอง อดยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้
เขาหันกลับไปมองขุนนาง ขุนนางเก่าเหล่านั้นสีหน้าแตกต่างกันไป บ้างประหลาดใจ บ้างฉงน และยังมีคนหัวโบราณอีกหลายคนส่ายหน้าอย่างแรง พึมพำว่า "สิ่งประหลาด สิ่งประหลาด"
"กรมโยธา" หลี่ซื่อหมินเอ่ยขึ้นทันใด
เสนาบดีกรมโยธาตัวสั่นไปทั้งร่าง เดินออกมาอย่างสั่นเทา "กระหม่อมอยู่ขอรับ"
"กล่องดำผืนนั้นบนแผ่นฟ้าสามารถเก็บเสือได้ เจ้าศึกษาให้ข้าหน่อย ดูว่าจะสร้างขึ้นมาได้หรือไม่?"
เสนาบดีกรมโยธาคุกเข่าลงแทบจะร้องไห้ "ฝ่าบาท! กระหม่อมแม้แต่วัสดุที่ใช้ทำยังดูไม่ออกเลยขอรับ!"
"ก็ดูไปเรื่อยๆ จนกว่าจะดูออกแล้วกัน"
ขุนนางทั้งหลายกลั้นหัวเราะ เฉิงเหยาจินหัวเราะอ้าปากกว้าง ถูกหลี่ซื่อหมินจ้องเขม็งจึงหุบปาก
จูหยวนจางโน้มตัวเข้าไปใกล้แผ่นฟ้าเล็กๆ เพ่งมองอย่างละเอียด ราวกับอยากจะดูว่ามือถือถูกผลิตขึ้นมาได้อย่างไร
พร้อมกันนั้นก็มีรับสั่ง ให้กรมโยธาศึกษามือถือในแผ่นฟ้าอย่างละเอียด
ชนรุ่นหลังมหัศจรรย์เกินไป แม้แต่สิ่งของวิเศษเช่นนี้ก็ยังสร้างได้
ในยุคสงครามต้านทาน ทหารมองเสืออ้วนๆ แล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ไม่คิดว่าลูกหลานของเราจะเลี้ยงเสือให้อ้วนขนาดนั้นได้
ถ้าอย่างนั้นไก่ เป็ด ห่าน หมูที่บ้านก็คงอ้วนยิ่งกว่านั้นอีก คืนนี้พวกเขากินอิ่มและสบายใจ
ได้ยินข่าวจากหัวหน้าหมู่ว่า แผ่นฟ้านี้มีเพียงประชาชนเท่านั้นที่มองเห็น พวกผู้รุกรานมองไม่เห็น พวกคนทรยศอยากจะบอกเรื่องแผ่นฟ้าให้พวกญี่ปุ่นรู้
แต่ไม่เพียงพูดไม่ออก ยังเขียนไม่ได้อีกด้วย บางคนไม่ตายใจพยายามหาทางส่งข่าว สุดท้ายก็อาเจียนเป็นฟองแล้วตายคาที่โดยไม่รู้สาเหตุ
ในแผ่นฟ้า วิดีโอใกล้จะจบแล้ว เสือโคร่งแมนจูเรียตัวนั้นสุดท้ายก็แหงนหน้าร้องคำรามยาว ภาพบนจอช่างขบขันประหลาด
หลินเฮ่อกดไลก์อย่างแรง แล้วเปิดดูคอมเมนต์
เปิดคอมเมนต์ เห็นความคิดเห็นมากมาย ทำให้คนโบราณประหลาดใจอีกครั้ง กล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นี้กลับทำให้คนมากมายส่งข่าวหากันได้ไกลถึงพันลี้!
จักรพรรดิทุกยุคสายตาเร่าร้อน หากได้สิ่งนี้ไป เวลาไปรบ ข่าวสารไม่ได้รับรู้ในพริบตาหรือ!
เขาหัวเราะเสร็จก็เลื่อนหน้าจอลง แผ่นฟ้าก็เปลี่ยนภาพตาม
แต่คนโบราณเหล่านั้นยังคงจมอยู่ในความตกใจเมื่อครู่ ไม่สามารถตั้งสติได้เป็นเวลานาน
อีกฟากหนึ่งของแผ่นฟ้า หลินเฮ่อไม่รู้เลยว่าเสืออ้วนตัวหนึ่งที่เขาสุ่มดูเมื่อครู่นี้ได้ก่อคลื่นลูกใหญ่เพียงใด