>˥A~เรื่องเล็ก ๆ เมื่อครู่ไม่ได้อยู่ในใจของทั้งคู่ พวกเขาขึ้นจักรยานแล้วมุ่งหน้าไปยังสหกรณ์อย่างรวดเร็ว
นี่เป็นครั้งแรกที่ต้วนหานเยว่มาสหกรณ์ในยุคนี้ เธอมองไปรอบ ๆ อย่างสนใจอยู่สองสามครั้งก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์
“สหายคะ รบกวนหยิบนมกระต่ายขาวน้ำตาลทราย 2 ชั่งให้เราหน่อยค่ะ”
“2 ชั่ง มีคูปองน้ำตาลไหม?” พนักงานขายเหลือบตาขึ้นมอง
ต้วนหานเยว่ยื่นทะเบียนสมรสให้ “ใบนี้ใช้ได้ไหมคะ สหาย?”
“ได้สิ” พนักงานขายกวาดตามองวันที่บนทะเบียนสมรส พลางห่อของไปด้วยและมองทั้งคู่ไปด้วย “พวกคุณจดทะเบียนกันวันนี้หรือ? ใช้ใบนี้ซื้อกระติกน้ำร้อนกับปลอกผ้านวมแบบไม่ต้องใช้คูปองได้ด้วยนะ สนใจดูไหม?”
ทะเบียนสมรสยังมีประโยชน์แบบนี้ด้วยหรือ?
ต้วนหานเยว่ครุ่นคิด ก่อนหันไปมองฮั่วหมิงซาน “ที่บ้านเรามีกระติกน้ำร้อนไหม?”
ฮั่วหมิงซานพยักหน้าเล็กน้อย “มีใบเดียว เป็นใบที่ผมใช้ในหอพักก่อนหน้านี้ ซื้อเพิ่มอีกใบเถอะ”
พนักงานขายหยิบกระติกน้ำร้อนสองใบออกมาจากใต้เคาน์เตอร์อย่างคล่องแคล่ว
“พวกคุณมาถูกจังหวะพอดีเลย นี่เพิ่งมาถึง เป็นยี่ห้อเซี่ยงหยาง งานประกอบแน่นหนา เก็บความร้อนได้ดีสุด ๆ เติมน้ำเดือดเต็มตั้งแต่วันแรก วันรุ่งขึ้นยังร้อนลวกปากอยู่เลย!”
พูดจบ พนักงานขายก็เลื่อนกระติกน้ำร้อนไปตรงหน้าต้วนหานเยว่กับฮั่วหมิงซาน
“ดูดอกโบตั๋นแดงนี่สิ ทั้งอิ่มเอิบทั้งเป็นมงคล เหมาะกับงานแต่งสุด ๆ! ถ้าไม่มีคูปองซื้อของสำหรับคู่แต่งงานใบนี้ พวกคุณต้องใช้คูปองอุตสาหกรรมตั้งหลายใบ อยากซื้อก็ยังซื้อไม่ได้เลยนะ”
พนักงานขายทำท่าราวกับทั้งคู่ได้ของถูกแสนถูก ต้วนหานเยว่ไม่ขยับ ส่วนฮั่วหมิงซานดูออกว่าเธอคิดอะไรอยู่