“ฉันก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วนี่” ต้วนหานเยว่เงยหน้ามองเขา
ชายหนุ่มไหล่กว้างเอวสอบสวมเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีเขียวทหาร กล้ามเนื้อบนท่อนแขนได้รูป เผยเสน่ห์ความเป็นชายและแรงดึงดูดอันเร่าร้อนออกมาอย่างเต็มเปี่ยม
แสงไฟสีเหลืองนวลทำให้คิ้วตาที่เดิมดูเย็นชาอ่อนโยนลง เผยบรรยากาศอบอุ่นเหมือนชีวิตในบ้าน
เขาก้าวเข้ามาใกล้ เตรียมรับหน้าที่ต่อจากต้วนหานเยว่ “ให้ฉันทำเอง เธอไปนั่งเถอะ”
ต้วนหานเยว่ไม่ขยับ “ใกล้เสร็จแล้ว คุณเช็ดผมให้แห้งก่อนเถอะ”
เมื่อรู้ว่าเธอเป็นห่วงสุขภาพของเขา หัวใจของฮั่วหมิงซานก็อ่อนยวบลงเรื่อย ๆ เขาจึงไม่แย่งงานนี้กับเธอ
น้ำเดือดอย่างรวดเร็ว คราวนี้ต้วนหานเยว่ไม่แย่งทำงานกับฮั่วหมิงซานอีก
ถึงอย่างไรฮั่วหมิงซานก็ยกน้ำได้ครั้งละสองถัง ส่วนเธอยกได้แค่ถังเดียว
อย่าเอาความรู้เท่าหางอึ่งไปอวดผู้เชี่ยวชาญเลยดีกว่า
ฮั่วหมิงซานยกน้ำไปอาบในห้องอาบน้ำ ส่วนต้วนหานเยว่กลับเข้าห้อง มองเห็นแต่สีแดงเต็มไปหมดจนสมองสับสนวุ่นวาย
วันนี้ทั้งสองคนเพิ่งไปจดทะเบียนสมรสมา งั้นคืนนี้ก็ถือเป็นคืนเข้าหอของพวกเขาสินะ?
คืนเข้าหอควรทำอะไรกันนะ?
ความคิดสับสนปะปนกันไปหมด เธอกลับไปนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่างอีกครั้ง มือถือปากกาวาดเขียนลงบนกระดาษวาดภาพอย่างไร้จุดหมาย
พอฮั่วหมิงซานอาบน้ำเสร็จออกมา ก็เห็นศีรษะฟูฟ่องของใครบางคนฟุบอยู่ตรงนั้น
“คุณอาบเสร็จแล้วเหรอ?” ได้ยินเสียง ต้วนหานเยว่ก็หันกลับมา สายตากวาดมองฮั่วหมิงซานไปทั่ว ใบหน้าพลันแต้มสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว